30 de junho de 2007

Spirit, el corcel indomable

Agora dame polas pelis de debuxos animados, nun par de días van Shrek 3, Érase una vez un cuento al revés, la sirenita 1 e 2 e la increible pero cierta historia de caperucita roja. A última Spirit, el corcel indomable. Foi unha peli desas nas que chorei practicamente desde o comezo e así case toda a peli, de verdade, estou feita unha choromica ultimamente con estas cousas!! e eu dicindome, que son debuxos!! pero nada, non teño remedio...

Spirit, el corcel indomable comeza coa voz en off do cabalo, que di: "La historia que quiero contaros no se encuentra en los libros, dicen que la historia del oeste se escribió desde la silla de un caballo, pero jamás se ha contado desde el corazón de uno de ellos…"

Unha película que recomendo, a pesar de que tivo malas críticas por parte de algunha xente á que lle digo que hai que ver máis alá do que temos diante dos morros. Unha das críticas foi o argumento, que dicían que se baseaba en que si o cabalo ía deixarse montar ou non, cousa na que estou en completo desacordo xa que creo que ten un fondo que vai máis alá, que nos da unha lección de vida na que a forza bruta de pouco serve, non debemos crear relacións de dominación cos nosos compañeiros animais, e humanos, cando con paciencia, respeto e sobre todo mirando o mundo a través dos seus ollos, entrando na súa cabeza, así poderemos ter a capacidade de comprendelos e a cambio obter unha resposta máis positiva que da outra forma, creando fortes lazos afectivos, como ben nos mostra o indio na peli.

Outra das críticas foi que os animais non falaran, cousa que me pareceu fantástica, é verdade que os xestos dos cabalos estaban humanizados, pero pra min ese detalle carece de importancia tendo en conta que a pesar diso tennos que facer reflexionar en que ainda que non utilizan un linguaxe articulado formado por letras, palabras, frases... igual ca nos teñen outra forma de comunicación na que eles se entenden a perfección, e que os humanos, se somos nos molestamos en ser un pouco observadores, tamén podemos chegar a comprender. Que deixen aos cabalos relinchar tranquilamente!!





E foi así como pasei de potro a cabalo,
tan salvaxe e impulsivo
como o trono nunha treboada,
correndo xunto a aguia,
surcando os ventos.
¿Voar?
por momentos creín que o faría

(Spirit)

28 de junho de 2007

Maldito gusano!!jajaja

Outro correo que me chegou, para rir un pouquiño (non o paso o galego que me da moita pereza):


DIARIO DE LAURITA

Anotación en el Diario de la pequeña Laurita (6 años L )

Hoy pepito me pidió que fuera su novia, pero como yo no se bien que es eso, quise descubrirlo por mi misma.

DECIDÍ ESPIAR A MI HERMANA CON SU NOVIO:

Cuando llegó el novio se fueron al sofá, se sentaron y hablaron por un rato... Entonces él apagó casi todas las luces y comenzo a abrazarla y a besarla... Entonces ella empezo a enfermarse, porque su cara se estaba poniendo muy rara... Su novio debió pensar lo mismo porque le metió la mano dentro de la blusa para sentirle el corazón, pero al parecer tenía problemas para encontrarselo.

Yo pensé que el también se estaba enfermando porque hubo un momento en que se quedaron sin respiración...

Él debía tener frío en su mano derecha,porque la puso bajo la falda de mi hermana. Entonces ella empeoró porque se revolcaba por todo el sofá... Yo creo que tenía fiebre porque ella le decía que se sentía caliente y que no podía más...

Entonces descubrí la causa de la enfermedad: Era un enorme gusano que se le había metido al novio de mi hermana en el pantalón.

Él lo agarró con la mano para que no se le escapara. Cuando mi hermana lo vio se asustó mucho: Sus ojos se agrandaron y dijo que era el más grande que jamás había visto. Ella se enfureció y trató de matar al gusano arrancandole la cabeza a mordiscos.

De pronto ella hizo un ruido raro y dejó caer al gusano, me imagino que la mordió. Entonces, lo agarró con las dos manos para sujetarlo mejor,mientras el novuio sacaba un tubito de goma de una cajita y se lo pusosobre la cabeza al maldito gusano para que no mardiera a mi hermana.

ella se arrecostó y abrió las piernas de forma que pudiera aplicarle una llave de tijera al enorme gusano. El novio le alludó a aprisionar el gusano y se formó una pelea de mil demonios. Ella empezó a brincar y a gritar como loca, por poco rompen el sofá. Me imagino que ivan a matar al gusano aplastándolo entre los dos...

Después de un rato dejaron de moverse Yy ieron un suspiro porque etaban cansados de esta gran batalla. El novio se levantó. Estaban seguros de haber matado al gsano...

Yo supe que el gusano estaba muerto porque colgaba inmovil y parte de las sesos le salían por la cabeza.

Mi hermana y su novio estaban agotados por la pelea, entonces, para descansar se acariciaron...

Pero el gusano no estaba muerto. ¡¡Estaba vivo!! Brincó de nuevo, y por poco los sorprende, De suerte que mi hermana lo vió y lo atacó alludada por su novio en una terrible pelea.

Esta vez mi hermana trató de matar a ese gusano inmortal sentandosele encima. Despues de varios minutos de lucha lograron matarlo...

Esta vez si estaba muerto, porque el novio de mi hermana le arrancó el pellejo y lo arrojó por el inodoro.

Yo creo que los gusanos tienen 7 vidas como los gatos Y esto del noviazgo la verdad se me hace muy peligroso...



VOY A DECIRLE A PEPITO QUE NO.

26 de junho de 2007

Acepto

no me arredran las lanzas

la mentira me asquea

lucho hasta la locura
por las cosas que creo.

Acepto

soy ingenua.
G. Belli

22 de junho de 2007

Próxima parada: Cotobade

Abandono por uns días o blog, vou de camiño cara as miñas raíces, a terra onde nacín e vivín ata os 16 anos, onde tantas lembranzas teño culpables da miña morriña. Vou cara Cotobade, máis concretamente Carballedo, unha terra fermosa sen dúbida, aínda que agora esté pasando por unha etapa de recuperación despois dos incendios do pasado ano que debastaron a maior parte dos seus montes, pero como dixo Nélida Piñón: O lume non pasará. Cotobade ha resistir. E o que as chamas consuman, nós poñeremos de pé. Ao prezo que sexa.


Esta foto corresponde con un tramo dunha ruta de sendeirismo, a Ruta do "Foxo do Lobo" (http://sendereando.bitacoras.com/archivos/2006/04/19/ruta-foxo-do-lobo-en-cotobade), que comeza en Carballedo. É un percorrido espectacular entre muiños, camiños pedregosos, vellas casas de pedra, etc. onde parte do percorrido faise pola veira do río Almofrei. Á ruta púxoselle este nome xa que hai unha carballeira na que atopamos unha foxa que antes usaban para atrapa-lo lobo, a min persoalmente este lugar dame un pouco de medo, non me preguntedes porque, pero cada vez que vou danme arrepios.

Bueno nada máis por hoxe, tan só dicir que se este vran tedes a oportunidade non deixedes de facer esta camiñata.

Aquí van un par de páxinas para os que queiran coñecer un pouco mellor Cotobade.

http://www.concellodecotobade.org/

http://www.cotobade.com/

19 de junho de 2007

Exercicios resoltos?

Estes días chegoume un correo con exercicios "resoltos" en exames por rapaces, non sei como os mestres lles puxeron un cero, merecían un 10 tan só polas ocurrencias!!jajaja

Deben pasa-lo pipa cando corrixen estas cousas...













Resposta do rapaz: El objeto no llega porque hay
un elefante en el medio







Ó final a culpa vai ser dos profes que non especifican nos enunciados o que realmente piden...jajaja

Mar no corazón

Mañá non pode ser, pero o mar está preto, tan preto que está dentro de nós.
Neste momento lembro unhas palabras: Todo o que sube baixa, todo o bo remata, pero só é un intermedio, o mar segue aí, os arroaces,...


Mar no corazón


Tan fondo en nós,
dentro de nós o mar.

A súa luz azul.
A súa auga.

De golpe
unha vaga
vén e vaise
e deixa
na resaca
sinais de sal
na ribeira dos labios.

Estou estendido
en toda a dimensión esmeralda
e teño, forza poderosa,
enigmática presencia,
dentro de min, o mar.

Signo das vidas, diario naufraxio.

Como na area húmida
as pegadas dos pasos,
esluíndose as referencias,
entra a vida na néboa.

Pero eu estou nel,
el está en min.

Sinto o seu ouro azul,
o sol daquel verao,
o celme dos mellores anos.
A xuventude.
O mar no corazón.

X.L. Varcacel

17 de junho de 2007

Demasiado esforzo para días así...

Ó final non puiden dar o último empuxón, o esforzo era demasiado cando caes para atrás sin poder evitalo, cando te sintes esclava dun virus, que en vez de ir perdendo forzas co paso dos días, vai gañando batalla tras batalla as miñas defensas, nunha loita que parece interminable. Si, fin de semana de reclusión, pero tirada na cama, sin forzas para nada, e por momentos parecía que ían ser superados os meus límites de aguante, pero cando estás soa na casa iso non se pode permitir, ¿porque quen te axuda a levantarte?. En momentos así daste conta que en realidade temos máis forzas das que moitas veces pensamos.
.
.
Agora que estou un pouco mellor poño un cachiño dun poema de Benedetti, A tientas:
.
.
Se retrocede con seguridad
pero se avanza a tientas
uno adelanta manos como un ciego
ciego imprudente por añadidura
pero lo absurdo es que no es ciego
y distingue el relámpago la lluvia
los rostros insepultos la ceniza
la sonrisa del necio las afrentas
un barrunto de pena en el espejo
la baranda oxidada con sus pájaros
la opaca incertidumbre de los otros
enfrentada a la propia incertidumbre
se avanza a tientas / lentamente
por lo común a contramano
de los convictos y confesos…

16 de junho de 2007

Saratoga, gracias por presentarmos pequena (non en persoa,eh?). Unha canción fermosa a que me enviaches, pero esqueceuseche mencionar que Tete Novoa, o cantante, non ten desperdicio ningún, jajaja.
.
.
Deixo o enlace no que o grupo interpreta a canción "si amaneciera", non é un gran video pero a canción escoitase moi ben.
.
.
.
.
Aprobeito e poño tamén un videoclip de Stravaganzza, que atopei de rebote, no que fan unha versión da canción "hijo de la luna" de mecano. Encantoume!!
.
.

15 de junho de 2007

Achegase o fin

Queda menos…o último esforzo, o último empuxón cando parece que xa se están a esgotar as forzas. A última fin de semana de encerro para despois disfrutar da festa de “despedida” e da noite de San Xoan que tanto me gusta, uns anos na praia e outros entre os veciños de Paraños rodeando a fogueira, esperando a que as chamas consuman a madeira e o moneco que penduramos no alto, para cando xa está pequeniña saltar tres veces por enriba do lume e con iso “espantar as bruxas” , “quitar o mal de ollo”… . Cando parece que todo rematou comezan as falcatruadas de pequenos e non tan pequenos, roubando as cancelas, carros, macetas,etc, bueno mais ben cambiando de sitio. ¿Qué farei este ano? Pois ainda non sei, iso si, faga o que faga, este ano ofrézome eu pra face-la queimada. Haberá que aprender o conxuro (saltarei algunhas frases...):


Mouchos, coruxas, sapos e bruxas.
Demos, trasgos e diaños,
espritos das nevoadas veigas.
Corvos, pintigas e meigas,
feitizos das menciñeiras.
Podres cañotas furadas,
fogar dos vermes e alimañas.
Lume das santas Compañas.
Mal de ollo, negros meigallos,
cheiro dos mortos, tronos e raios.

Ouveo do can, pregón da morte;
fuciño do sátiro e pé do coello.
Pecadora lingua da muller casada cun home vello.
Averno de Satán e Belcebú,
lume dos cadavres ardentes,
corpos mutilados dos indecentes,
peidos dos infernales cus,
muxido da mar embravescida.
Barriga inútil da muller solteira,
falar dos gatos que andan á xaneira,
guedella porca da cabra mal parida.

Con este fol, levantarei as chamas deste lume
que asemella ó do inferno
e fuxirán as meigas a cabalo das súas escobas,
índose bañar na praia das areas gordas.

¡Oíde, oíde! os ruxidos que dan
as que non poden deixar de queimarse no augoardente
quedando así purificadas.
E cando esta brebaxe baixe polas nosas gorxas,
quedaremos libres dos males da nosa alma e de todo embruxamento.
Forzas do Ar, Terra, Mar e Lume,a vós fago esta chamada:
Si é verdade que tedes máis poder que a humana xente,eiquí e agora,
facede que os espritos dos amigos que estean fóra,
participen con nós desta queimada.

14 de junho de 2007

No me arrepiento de nada

Desde la mujer que soy,
a veces me da por contemplar
aquellas que pude haber sido;
las mujeres primorosas,
hacendosas, buenas esposas,
dechado de virtudes,
que deseara mi madre.
No sé por qué
la vida entera he pasado
rebelándome contra ellas.
Odio sus amenazas en mi cuerpo.
La culpa que sus vidas impecables,
por extraño maleficio,
me inspiran.
Reniego de sus buenos oficios;
de los llantos a escondidas del esposo,
del pudor de su desnudez
bajo la planchada y almidonada ropa interior.
Estas mujeres, sin embargo,
me miran desde el interior de los espejos,
levantan su dedo acusador
y, a veces, cedo a sus miradas de reproche
y quiero ganarme la aceptación universal,
ser la "niña buena", la "mujer decente"
la Gioconda irreprochable.
Sacarme diez en conducta
con el partido, el estado, las amistades,
mi familia, mis hijos y todos los demás seres
que abundantes pueblan este mundo nuestro.
En esta contradicción inevitable
entre lo que debió haber sido y lo que es,
he librado numerosas batallas mortales,
batallas a mordiscos de ellas contra mí
-ellas habitando en mí queriendo ser yo misma-
transgrediendo maternos mandamientos,
desgarro adolorida y a trompicones
a las mujeres internas
que, desde la infancia, me retuercen los ojos
porque no quepo en el molde perfecto de sus sueños,
porque me atrevo a ser esta loca, falible, tierna y vulnerable,
que se enamora como alma en pena
de causas justas, hombres hermosos,
y palabras juguetonas.
Porque, de adulta, me atreví a vivir la niñez vedada,
e hice el amor sobre escritorios
-en horas de oficina-
y rompí lazos inviolables
y me atreví a gozar
el cuerpo sano y sinuoso
con que los genes de todos mis ancestros
me dotaron.
No culpo a nadie. Más bien les agradezco los dones.
No me arrepiento de nada, como dijo la Edith Piaf.
Pero en los pozos oscuros en que me hundo,
cuando, en las mañanas, no más abrir los ojos,
siento las lágrimas pujando;
veo a esas otras mujeres esperando en el vestíbulo,
blandiendo condenas contra mi felicidad.
Impertérritas niñas buenas me circundan
y danzan sus canciones infantiles contra mí
contra esta mujer
hecha y derecha,
plena.
Esta mujer de pechos en pecho
y caderas anchas
que, por mi madre y contra ella,
me gusta ser.
Gioconda Belli

13 de junho de 2007

Días de reclusión. Xa cansa de estudar, fago un descansiño para recuperar forzas, mentres escoito Astarot (a proa no ceo):
O mar arremete outra vez
doblega as nosas forzas
un paso en falso con el
e podenos levar.

A proa no ceo
e guia dun vello Cormoran
que en pouco tempo
comenza a voar.

Quen poidera ser asi
ceibe no vento
quen fora coma ti
voando no ceo azul.

Noites sen durmir
o sono vence un pouco mais
querme levar da qui
paciente ei de resistir.



Aprendendo dos celtas

Fai uns días atopei pola casa un libro sobre os celtas que leera xa fai anos, Los celtas de Manuel Yánez Solana, o libro remata cun texto sobre o que o autor considera é a mensaxe que nos deixa o celta, persoalmente non creo que sexa exactamente así pero gustoume a refexión:


“Esta é a mensaxe que o celta nos deixa:
Non existen límites para a creación humana
cando se buscan os obxetivos xunto ó irmá,
o que comparte os nosos ideais e
é movido polas mesmas crenzas.
Pero convén levar ó carón un bo mestre,
o druida, que nos axude a ver o camiño a seguir.
Lóxicamente, aparecerán inimigos,
ós que se pode convencer coa palabra en lugar da violencia.
O que importa é ter a seguridade de que non estamos sos,
xa que o apoio do compañeiro ou a compañeira únese á natureza,
no que se pode atopar os medios os medios imprescindibles
para conseguir a plena superación.”