30 de janeiro de 2008

DAME CHOCOLATE

Creo que son adicta ao chocolate!!

Non so é que estea boísimo ou que teña tantas variedades que precises de toda unha vida para probalas, se non que AGORA ME DUCHO CON EL!!

Un día de compras achégome a sección de geles de baño e vexo este que está aquí, a dereita. Como non, ao ver algo así o primeiro que fas e cheiralo e eu pensando "de seguro que nin se parece", pois estaba equivocada!! ten un cheiro moi característico a mus de chocolate, non puiden evitar a tentación e o secuestrei para a miña casa e tan pronto cheguei metinme na ducha correndo para probalo jajajajaja, parecía unha nena. En serio ao principio resultabame raro pero é un alucine.

Se algún/a chocolateiro/a se decide a compralo un conselliño se estades empachados de comer non o usedes se non faise un pouco empalagoso.


Ah!! esqueciame e é unha das cousas máis importantes, pon claramente na etiqueta NO TESTADO EN ANIMALES. É unha maravilla.






Cambiando de tema, pero seguindo co chocolate, unha pequena anécdota que fai que me poña un pouquechiño colorada. Un día cambiando de canal escoito na tele unha canción que falaba do chocolate e resulta que era o comezo dunha telenovela de antena 3...que se chama dame chocolate, como ía do meu doce favorito me quedei vendo o capítulo por curiosidade, e non pode ser..¡¡engancheime!!jajajaja, e iso que a maioría dos días non estou na casa pola tarde.









SI, SON ADICTA AO CHOCOLATE







P.D.: As cancións encántanme, así que si andades sobraos de tempo escoitadeas.



27 de janeiro de 2008

Washoe e a voluntaria

Facendo unha das miñas visitas habituais á páxina do proxecto Gran Simio, pareime a ler algunhas das historias que contan. Aquí deixo unha delas, aínda que me costou elexir unha, pero tampouco vos perdades a historia de Washoe e Booee.

Pareceme incrible que despois de todo o que se sabe con certeza destes animais se sigan untilizando para experimentacións e causandoselles un terrible sufrimento. Agardo que algún día o proxecto Gran Simio sexa unha realidade, porque tamén servirá de ponte para que se poida ampliar a outras especies.

Ánimo e que sigan adiante coa gran labor que están levando a cabo.


WASHOE Y LA VOLUNTARIA. CAPACIDAD DE COMUNICACIÓN, DE RELACIONARSE CON LOS DEMÁS Y EMPATÍA.

Cuando la NASA acabó sus trabajos con chimponautas, a principios de los 60, cedió a la chimpancé Washoe a los Gardner, un matrimonio de psicólogos que quería realizar un experimento con chimpancés consistente en introducirla en un ambiente humano en el que solo se hable lenguaje de sordomudos. El experimento fue un éxito ya que gracias a la posibilidad de hablar con un chimpancé se pudieron averiguar muchas cosas que no es el momento de explicar en este momento.

En ese trabajo colaboró un joven becario llamado Roger Fouts.


Cuando Washoe cumplió 6 años se empezó a hacer difícil de manejar en un hogar; así que los Gardner no tuvieron más remedio que entregarla a un centro de cría de chimpancés para suministrar a laboratorios. Roger no quiso dejarla sola y marchó con ella.


La vida que vivieron en aquél centro de Oklahoma fue un infierno que terminó cuando Roger, aprovechando el embarazo de Washoe, consiguió un traslado, para ambos, a la Universidad de Washington donde quería demostrar que los chimpancés tienen cultura y como tal pueden pasarla de padres a hijos. La idea de Roger era dejar a Washoe sola con su cachorro y mientras la vigilaba por un circuito cerrado de televisión y ver si ella le enseñaba lenguaje de signos a su pequeño y que tipo de conversaciones tendrían sin presencia humana. Pero, poco antes de partir, Washoe perdió a su bebé.


Sin embargo la Universidad de Washington interesada en el experimento consiguió un jovencito llamado Loulis y lo ofreció para que Washoe lo adoptara.


El experimento fue un éxito y detalle de él ya contaré en otra ocasión.La cuestión es que Roger Fouts es actualmente co_director del Instituto para la Comunicación entre Chimpancés y Humanos, en la Universidad de Washington describe una interacción entre la chimpancé Washoe y una voluntaria que trabajaba con ella cada día.


Esta voluntaria era la favorita de Washoe; probablemente porque estaba embarazada y Washoe gustaba de preguntar por el futuro bebé de su amiga humana.


Un día la voluntaria dejó de visitar a Washoe y cuando semanas después regresó, Washoe mostró su enfado dándole la espalda y marchándose a la esquina opuesta de la habitación.


La voluntaria la llamó repetidas veces sin conseguir que le hiciera caso.


Al final, la voluntaria le dijo


- Washoe, ¿estas enfadada?. No he podido venir antes... mi bebé murió.


Washoe se giró, la miró y le preguntó (con lenguaje de signos)


-¿Lloras?.


La voluntaria, asintió con la cabeza y Washoe le dijo:


- Por favor, persona, abraza.Se fue hacia ella y se abrazaron.


Dos mujeres de distinta especie se abrazaron y consolaron porque las dos habían pasado por lo mismo y cada una de ellas comprendía el dolor de la otra. Esto se llama empatía, y los chimpancés lo tienen, como los humanos.



Fuente: proyectogransimio.org