Eu me magoei tantas vezes, me cansei
Não acredito mais na paixão, sei que errei...
...Enxerga o sofrimento e finge que não vê
Se entrega cegamente e esquece a razão
O que vale é o momento do seu coração

Por isso decidi não mas me apaixonar
É bem melhor assim do que me machucar
Se agora a nova onda é você ficar
Eu sou ficante sim e quero te falar

(Sorriso Maroto, chega de me enganar)

OFF

"si, un día destes vai pasar algo así"

Por agora andarei apagada ou fora de cobertura, estar en exames = 0 vida social, bueno ou case, algún caprichiño hai que darse como a cafeta das 8.30 (que é o descanso largo de estudiar...para seguir á noite) ou o partidaso que nos espera este domingo en Ponte (Ponte-Ceuta, Hai que roelos!!jeje) e algún máis que non contarei, pero pouca cousa.

Bueno pois nada máis, para todo-los estudiantes: Ánimo que xa faltou mais!!!E moita sorte cos exames de xuño.

Un pouco sobre min...

Mírame de fronte, aos ollos e dime todo o que che pase pola cabeza, e eu tamén o farei así.

Considerome unha persoa moi comprensiva, entendo a todo tipo de razóns e tendo a confiar demasiado na xente. Tamén é verdade que cando algo me importa ou me preocupa a miña cabeza colápsase e lle costa moito avanzar, non deixa de funcionar nin cando está descansando xa que me preocupo demasiado por todo, por cada mínimo detalle. Pero sempre pregunto cando dubido de algo, aínda que as veces non teña respostas ou que as ramas sexan tantas que non poidan evitar irse por elas.


Pero eche o que hai...Son así e non podo evitalo. O único que pido é sinceridade e valentía. Sinceridade tanto sexa para ben ou para mal porque me fai máis dano a mentira que a verdade que se poida pensar que é a que máis lastima no mundo, non creo nas mentiras piadosas. E valentía para poder dicir esas verdades, aínda que coste, para min o esforzo xa vale a pena, é digno de admiración.


Hoxe escribo de maneira moi directa, simplemente me apetecía decir o que dixen e punto, escribino e xa está, como son eu, non hai rodeos, non hai segundas e non vai por nadie en concreto que lea o meu blog.

Non é unha boa actualización pero, nin me matei a pensar, nin poño cancións. Pero aquí queda esto.

I don´t wanna miss a thing

Ao longo de pouca vida deste blog puxen infinidade de cancións, moitas delas reflectindo o meu estado de ánimo, outras porque me gustaban e outra simplemente porque si.

Hoxe quero por unha das miñas cancións favoritas, hoxe é un día só para esta canción xa que a primeira vez que a escoitei foi a todo volume e púxome os pelos de punta.

I Don't Wanna Miss a Thing (Aerosmith)

Ela é Concha Buika, cantante, filla de guineanos criada entre xitanos, atópase entre África, América e Andalucía, con unha mentalidade
e forma de ver a vida rompedora. Recén acabo de descubrila a través dunha entrevistaque lin no "XLsemanal". Impactoume, aínda que non comparto a súa visión do mundo da "parella", admiro moito que viva como ela quere, fiel a si mesma, sen prexuicios e sen seguir ningún canon preestablecido pola sociededade actual.

Toda-las persoas temos unha forma de vivir e concebir o amor, polo que existen mil e unha maneiras de entendelo e atopar a alguén que a comparta é todo un reto. Ela conseguiuno.

Pouco puiden escoitar aínda da súa música, as distintas cancións que escoitei mostran unha verdadeira fusión de estilos, gustandome algunhas máis que outras. Acaba de sacar a venta o seu segundo disco "Mi niña Lola"

Agora quero transcribir aquí parte da entrevista xa que as súas respostas son realmente sorprendentes.

XL: Al escuchar su disco, da la impresión de que lo parió sufriendo por amor...
C.B.:Sí, sí. Sufriendo. Y mucho.

XL. ¿Le ha alludado a superarlo?
C.B.: No hay nada que superar. Se supera la muerte de un hijo, de una madre...Cuando uno se marcha, simplemente se va.

XL:Es un dolor efímero...
C.B.: Es lo más efímero del mundo. Puedes sufrir por amor y alargar ese sufrimiento todo lo que quieras, pero es tiempo que pierdes para ponerte monísima de la muerte y volver a otro amor, a otra batalla, a otro tropezón de peregrino.

XL: Y la culpa, ¿la padece?
C.B.: La vivo, poniendo el pecho por delante, pero no la padezco. Odio el victimismo. El que entra siendo víctima sale apuñalado. Hemos venido a vivir y a sentir lo que tengamos que sentir. Pon la mano en el fuego, quémate, siente dolor, vívelo. No lo padezcas.

XL: Cuando escuchaba "Niña de fuego" en la voz de otros artistas y cuando decidió grabarla, ¿en quien pensaba?
C.B.: Las mujeres que nos atrevemos a vivir llevamos una niña de fuego dentro, siempre. Esta canción se la he dedicado a todas las mujeres que nos atrevemos a vivir. Esas mujeres valientes, en sus pueblos, siempre han tenido ese sambenito colgado de malas mujere, por atreverse a ir a mundos que los demás imaginaban peligrosos o no lícitos. Lo único que tenían era una inquietud impresionante y ganas de vivir cosas increibles. Son mujeres a las que no atan los miedos o las críticas.

XL.: ¿Que es libertad para usted?
C.B.: Ni idea. Que curioso, nunca me lo habían preguntado. Supongo que no la tengo, no la necesito, no la quiero y no la deseo. Pero que quede claro, si hbiera vivido en Guinea Ecuatorial, por ejemplo, mi concepto de libertad sería otro.

XL: ¿Nunca persiguió la libertad?
C.B.: ¿Para que?¿Para atarme?La libertad ata, te obliga a perseguirla, a ser libre, a permanecer ne la libertad. No quiero eso. Quiero jugar. Quiero entrar y salir.


Elexín estas preguntas, porque foron nas que as súas respostas máis me gustaron. Pero podese ler a entrevista completa no "XL semanal do 11 ao 17 de maio de 2008".