28 de outubro de 2008

.
.
.
.
.
.

18 de outubro de 2008

Por ela, Luiña

Todo comezou un caluroso día de agosto do 2002, cando recollimos a esa pequena criaturiña que tan só tiña 2 meses de vida, unha cachorriña de boxer, linda coma un sol co seu andar aínda patoso e cunha ganas infinitas de vivir e xogar. A súa mirada cautivounos desde o primeiro intre convertindose xa en parte de nós. ¿Cómo lle puxemos de nome? Lúa...

De camiño para o novo fogar unha pequena parada no parque para que comezase a descubrir novos mundos, os seus pasos
aínda eran tan torpes e lentos, tanto que case non avanzabamos así que ía un pouco a pé e outro no colo, era tan pequeniña que sen darnos conta intentou baixar un escalón duns 10 cm de alto e levou unha trompada impresionante, co consecuente susto que eu levei!!, mimos, mimos e máis mimos, ese foi o único resultado do pequeno incidente.

Era unha alegría continua e unha fonte de disgustos para Fina, que si non sei cantos pares de zapatos mordidos, que si un día arrepiñaba a roupa que estaba colgada do tendal para deitarse, vasoiras, ferramentas, alfombras, etc. todo destrozado, cada día agardaba cunha sorpresa nova e cunha mirada de “eu non fixen nada” antes nin de que mediaramos palabra. “Cousas de nenos” como se suele decir, neste caso “cousas de cachorros”. Pero como cabrearse con ela durante máis de 10 minutos, cando te miraba con eses olliños tristóns pedindo mil desculpas.

Pasan os anos e seguía con esa enerxía imparable, recibindote a saltos, lametóns, e cun movemento de cu que parecía que en calquera momento ía a partir en dous pedazos (a falta de rabo algo tiña que menear a pobre). Longos paseos polo monte, polo río, pola praia… onde sempre acababa feita un pito, daba igual que fose unha pequena poza ou un profundo río que sempre ía de cabeza, moito lle gustaba a auga á condenada.

Xa con 2 aniños decidimos buscarlle un mozo aposto e varonil, e atopamos, si, pasou un par de días na casa entre que a tiña que conquistar e todo iso, que a Luiña non era cadela fácil. O froito dese idilio amoroso foi unha camada de 7 cachorros, dos cales un é a miña kiara, foi incrible, non

collía dentro de nós tanta alegría. Eran tan pequenos, cos olliños pechados, tan bonitiños que non teño palabras para describilos, e que decir de Lúa, unha nai exemplar. Estes tamén medraron e fixeronse tan destrozóns como a nai polo que chegou o momento de buscarlles unha familia, momentos duros, cada un que marchaba era unha bágoa e un vacío, pero xa sabíamos que tiña que ser, non podiamos quedar

con todos, imaxinas que loucura!!

Din que cando un can ten a súa primeira camada “asenta”, e así foi con ela, aínda que as ganas de xogar, de correr, de comernos a lametóns nunca a perdeu e de cando en vez aínda nós deixaba algunha sorpesiña… Como lle gustaba xogar con kiara!!!a pesar de que era máis xovenciña, Lúa gañaba en moitos dos xogos, as dúas perseguían a pelota xuntas, collían paus e pelexaban por el, e cos “nudos”, mimá!! Cada unha tirando dun extremo podían pasar horas. A Kiariña encantaballe ir a visitar á súa mamá e sair todos xuntos.

Pasan os anos, e xa ten 6 anos, a súa última camada “por accidente”, 2 cachorriños, tan lindos como os da primeira. Unha semana despois do parto recibo unha chamada “Lúa está muy mal, voy a llamar al veterinario”, agardo ansiosa a 2ª chamada, “tiene una infección provocada por el parto, le puso antibióticos pero dijo que igual no sobrevive, hai que esperar”. Un nó na gorxa apretabamente con forza, pero non o penséis dúas veces a pesar da situación incómoda que suporía ir ata alí, “¿podes vir a buscarme para ir a vela por favor?” el tampouco tivo que pensalo, “En 15 minutos estoy en Ponte”.

Cheguei, e alí estaba, deitada, cos dous cachorriños intentando mamar desesperadamente, sen forzas case nin para mirarme, puxenme de xeonllos para acariñala e dalgunha forma intentar darlle forzas, 2 horas paseime ao seu carón sen separarme dela nin 1 minuto, momentos moi duros, por/para ela, por/para el, por/para min. Pero chegou o momento e tiña que volver para á miña casa, “despidete de ella que ya tenemos que marchar”. “adeus Luiña linda, verás como te pos ben, veño a verte outro día”.

Espertei ao día seguinte, vexo o móvil como de costume e teño un sms… Angel:”…y ahora a Lúa, se nos murió, gracias por despedirte de ella, bikos”, leer iso foi coma se me clavasen un puñal en todo o corazón e rompín a chorar desconsolada, non podía ser!!!porque??ten que ser unha broma de mal gusto!!pero non… día triste e noite de lembranzas e bágoas contidas durante unha pequena cea polo seu recordo.

Morreu un 17 de setembro, data que durante case 6 anos foi de celebración, o séptimo foi de amargura, ¿casualidades da vida? Non sei, a pesar de todo parece que por unha cousa ou por outra sempre vai ser unha data sinalada no calendario.

Porque tardei tanto en escribir algo para Lúa, pois porque doia demasiado, comezaba e non podía seguir, por fin conseguín rematae aínda que a duras penas.





Sempre estarás nos nosos corazóns e nas nosas lembranzas.

12 de outubro de 2008

Ella





Ella se ha cansao de tirar la toalla

se va quitando poco a poco telarañas

no ha dormido esta noche pero no esta cansada

no miró ningún espejo pero se siente to’ guapa


Hoy ella se ha puesto color en las pestañas

hoy le gusta su sonrisa, no se siente una extraña

hoy sueña lo que quiere sin preocuparse por nada

hoy es una mujé que se da cuenta de su alma



Hoy vas a descubrir que el mundo es solo para ti

que nadie puede hacerte daño, nadie puede hacerte daño

Hoy vas a comprender

que el miedo se puede romper con un solo portazo.

Hoy vas a hacer reir

porque tus ojos se han cansado de ser llanto, de ser llanto…

Hoy vas a conseguir

reirte hasta de ti y ver que lo has logrado que…



Hoy vas a ser la mujé que te dé la gana de ser

Hoy te vas a querer como nadie ta sabio queré

Hoy vas a mirar pa’lante que pa atrás ya te dolió bastante

una mujé valiente, una mujé sonriente

mira como pasa



Hoy no has sido la mujé perfecta que esperaban

ha roto sin pudore las reglas marcadas

Hoy a calzado tacone para hacer sonar sus pasos

Hoy sabe que su vida nunca mas será un fracaso



Hoy vas a descubrir que el mundo es solo para ti

que nadie puede hacerte daño, nadie puede hacerte daño

Hoy vas conquistar el cielo

sin mirar lo alto que queda del suelo

Hoy vas a ser feliz

aunque el invierno sea frío y sea largo, y sea largo…

Hoy vas a conseguir

reir tanto de ti y ver que lo has logrado



Hoy vas a descubrir que el mundo es solo para ti

que nadie puede hacerte daño, nadie puede hacerte daño

Hoy vas a comprender

que el miedo se puede romper con un solo portazo.

Hoy vas a hacer reir

porque tus ojos se han cansado de ser llanto, de ser llanto…

Hoy vas a conseguir

reirte hasta de ti y ver que lo has logrado ohhhh…

5 de outubro de 2008

Reglas del juego para los hombre que quieran amar a mujeres mujeres

I

El hombre que me ame
deberá saber descorrer las cortinas de la piel,
encontrar la profundidad de mis ojos
y conocer lo que anida en mí,
la golondrina transparente de la ternura.

II

El hombre que me ame
no querrá poseerme como una mercancía,
ni exhibirme como un trofeo de caza,
sabrá estar a mi lado
con el mismo amor
conque yo estaré al lado suyo.

III

El amor del hombre que me ame
será fuerte como los árboles de ceibo,
protector y seguro como ellos,
limpio como una mañana de diciembre.

IV

El hombre que me ame
no dudará de mi sonrisa
ni temerá la abundancia de mi pelo,
respetará la tristeza, el silencio
y con caricias tocará mi vientre como guitarra
para que brote música y alegría
desde el fondo de mi cuerpo.

V

El hombre que me ame
podrá encontrar en mí
la hamaca donde descansar
el pesado fardo de sus preocupaciones,
la amiga con quien compartir sus íntimos secretos,
el lago donde flotar
sin miedo de que el ancla del compromiso
le impida volar cuando se le ocurra ser pájaro.

VI

El hombre que me ame
hará poesía con su vida,
construyendo cada día
con la mirada puesta en el futuro.

VII

Por sobre todas las cosas,
el hombre que me ame
deberá amar al pueblo
no como una abstracta palabra
sacada de la manga,
sino como algo real, concreto,
ante quien rendir homenaje con acciones
y dar la vida si es necesario.

VIII

El hombre que me ame
reconocerá mi rostro en la trinchera
rodilla en tierra me amará
mientras los dos disparamos juntos
contra el enemigo.

IX

El amor de mi hombre
no conocerá el miedo a la entrega,
ni temerá descubrirse ante la magia del enamoramiento
en una plaza llena de multitudes.
Podrá gritar -te quiero-
o hacer rótulos en lo alto de los edificios
proclamando su derecho a sentir
el más hermoso y humano de los sentimientos.

X

El amor de mi hombre
no le huirá a las cocinas,
ni a los pañales del hijo,
será como un viento fresco
llevándose entre nubes de sueño y de pasado,
las debilidades que, por siglos, nos mantuvieron separados
como seres de distinta estatura.

XI

El amor de mi hombre
no querrá rotularme y etiquetarme,
me dará aire, espacio,
alimento para crecer y ser mejor,
como una Revolución
que hace de cada día
el comienzo de una nueva victoria.

Giconda Belli -Nicaragua



Hoxe despois de moito tempo volvín a coller un dos libros de G. Belli, "El ojo de la mujer", e como non a tentación de colgar algo dela.

4 de outubro de 2008

Pausa















De vez en cuando hay que hacer

una pausa

contemplarse a sí mismo
sin la fruición cotidiana

examinar el pasado
rubro por rubro
etapa por etapa
baldosa por baldosa

y no llorarse las mentiras
sino cantarse las verdades


(Mario Benedetti)