LÚA DO MAR

Como non afogar nun vaso de auga, ou polo menos intentalo...

2011-05-31T13:12:00.003+02:00

Estou bloqueada, teño unha tristeza que non sei como evitala nin como facer para tentar non afogar nun vaso de auga (case sería mellor afogar nun vaso de viño...neste caso...), cando isto me sucede tento seguir unha especie de reglas:

1. Manter corpo e mente ocupadas.
2. Tentar ter un pensamento positivo en todo momento, sen ser catastrofistas (o positivo atrae o positivo).
3. Pensar en todo o bo que teño nesta vida é que só iso merece manter un sorriso permanente.
4. Deixar que pase o tempo, que a vida flua porque a miña experiencia dime que o tempo todo o cura e volve a por as cousas no seu lugar.
5. LEER:

"ABUNDANCIA significa fluir con amor, alegría, felicidad, prosperidad, éxito, vitalidad, risa, generosidad y todas las cosas buenas de la vida.... La corriente de abundancia se dirige hacia ti, pero tus pensamientos creencias, recuerdos y niveles de merecimiento crean barreras para su recepción...Si tienes un hermoso rosal en tu jardín pero hay una planta trepadora que le chupa el fluido vital, no tendrá abundancia. Puede que de momento esté lleno de maravillosas flores, pero no serán sustituidas por otras a menos que arranques la planta parasita que le está minando la vitalidad. Un buen jardinero arrancará la planta que está ahogando al rosal para que este pueda seguir floreciendo. Depende de ti arrancar las creencias que ahogan tu abundancia...La planta parasita de nuestras creencias y temores de rechazo y angustia nos estrangula el corazón, hace que nos aferremos a las relaciones o nos retraigamos."

"El éxito es un estado mental, no un logor determinado. Cuando todo tu ser está concentrado en llegar a un objetivo concreto, llamado éxito, existe un momento de gozo inmenso al conseguirlo. Entonces tienes que marcarte otro y esforzarte. El éxito abundante trata de fluir con la vida, aprovechando las corrientes y disfrutando de la travesia." (Ley de la abundancia,Diana Cooper)

¡Pero que difícil me está resultando esta vez!

A Felicidade

2011-05-25T16:56:00.001+02:00

Hoxe en día unha das aspiracións que ten o ser humano é "a felicidade", ¿pero que significa exactamente?

Se buscamos o que significa estar feliz podemos atopar definicións de diversa índole, polo que decidín ver cal é a deficición segundo a RAE, e di así: (Del lat. felicĭtas, -ātis).1. f. Estado del ánimo que se complace en la posesión de un bien.2. f. Satisfacción, gusto, contento. 3. f. Suerte feliz. Teño que decilo, quedei sorprendida con esta definición, ¿temos que condicionar a nosa felicidade á "posesión de un bien"? Ben, pois teño que dicir que non só penso que esté errada se non que para min é todo o contrario, explicome a continuación.

Estamos nunha época na que o sistema capitalista domina as nosas vidas, e sen querelo atopamosnos baixo unha careta na que supostamente o que ten máis é máis feliz e dedicamosnos a acumular obxetos e en moitos casos persoas que nos causan satisfacción exterior, o malo de esta forma de ver a vida non é o feito de acumular, acumular e acumular se non crear unha dependencia emocional que nos pode levar a que a falta de algo nos cause transtornos emocionais e conductuais. Polo que para min a base da felicidade é a non dependecia a nada nin a nadie, podemos encontrar exemplos de dependencias que poden causarnos a infelicidade no día a día, coñezo unha persoa que o seu traballo é a súa vida, dedícalle o 100% do tempo, non ten familia nin amigos fora do ámbito laboral, aparentemente parece unha persoa normal e el di que lle gusta o que fai e que está ben, pero...¿ que problema hai? que é dependente, cando algo falla no seu traballo cae nun pozo no que lle costa sair incluso convertindose en enfermedade física, ¿que pasaría se o despedinsen?. Tamén podemos atopar o caso contrario, unha persoa que sexa moi dependente da familia e marido ¿que pasa se este lle falla?, e así con moitas pequenas cousas.

Hai xente que di, eu sería féliz se tivese esto ou aquilo, cando remate a carreira, se atopase o amor, etc. e digo eu ¿porque non intentamos ser felices neste momento co que temos agora?, todo iso claro que nos daría unha felcidade e satisfacción maior unha vez que conseguimos algo con esforzo ou que anelamos desde sempre, pero mentres temos que vivir o presente, analizar o pasado e mirar cara o futuro, pero vivir no presente, non podemos facer depender a nosa felicidade de algo que nunca sucedeu e que non estamos seguros de que vaia a suceder porque entón cando vexamos que se por desgracia non o conseguimos, ou perdemos algo entón si que vamos a ser infelices. Todos podemos cair, chorar, enrabietarnos, pero temos que saber que cando a tristeza nos pase e desafoguemos sempre vai haber algo bo esperando á volta da esquina.

Para isto si que me gusta a definición da Wikipedia: Tal estado propicia paz interior, un enfoque del medio positivo, al mismo tiempo que estimula a conquistar nuevas metas. Es definida como una condición interna de satisfacción y alegría. Aquí mismo analiza a felicidade desde o punto de vista de distintas filosofías e relixións, eu quedome con esta: La excepción entre la grandes religiones organizadas del mundo la constituye el budismo, que aunque es una religión emparentada históricamente con el hinduismo, sin embargo es no-teísta, al no existir ni un creador, ni un alma. El budismo considera que la felicidad duradera se alcanza al erradicar el anhelo ansioso, lo que a su vez se consigue solo al "despertar" de la ilusión del "yo", es decir, el mantenerse consciente y atento a la auténtica naturaleza de la vida y la existencia.

SER FELICES!!

¡¡¡FELIZ DÍA DAS LETRAS GALEGAS!!!

2011-05-17T23:35:00.002+02:00

Este ano adicadas a Lois Pereiro:

"A amizade protexe
e o amor cura.
O odio contaxia
e fire.
A indiferencia mata"

...(Lois Pereiro)

Estes versos para o galego na Galiza!! Contra a indiferenza unhas doses de amor.

http://www.xornal.com/artigo/2011/05/17/politica/queremos-galego-esixe-fin-ataques-lingua/2011051713172100131.html

2011-03-25T00:59:00.000+01:00

¡¡Estou xa desesperada!!

Non dou averiguado como se pon no word o símbolo ese, que identifica as vogais nasais en portugués. Teño que facer varios traballos e ademais de non coñecer aínda moi ben a ortografía a pouca que coñezo non a podo reflexar porque o meu teclado non me deixa...

O que estou a facer por agora e usar o traductor e copiar e pegar as palabras que o levan, pero tardo unha eternidade só en escribir unhas liñas.

¿Os teclados portugueses terán unha tecla xa especial?supoño que si, pero se me tivese que comprar un ordenador novo sairiame cara a broma, ben me compensa quedar mal de ser así.

Se alguén coñece a resposta a este misterio informatico agradezo un comentario coa solución.

Pasen boa noite!!

Voltar as andadas...

2011-03-23T16:18:00.003+01:00

Hoxe por pura casualidade descubrín un blog dun "recen coñecido" e volveume a memoría aquel blog no que de cando en vez eu escribía, si, este mesmo. Entón voltaronme milleiros de lembranzas, e tamén un pouco de vergoña por ter esquecido escribir desde decembro do 2008!!!

Como pasa o tempo...sobre todo cando ollas para atrás e descobres cantas cousas aprendiches, cantas persoas pasan pola nosa vida, algunhas deixando unha gran pegada contribuindo a persoa na que nos vamos convertendo día a día, e cantas experiencias vividas, boas e malas tamén pero sempre sacando o positivo de todas elas.

Este é un bo momento para volver as andadas blogueiras, só o feito de escribir, sexa o que sexa, xa é bo, aumenta a capacidade de expresión, pode servir de terapia persoal, favorece a creatividade, etc. ¿entón?¿Porque non?

Volvo abrir esta xanela e convido a pasar a todo aquel que o desexe.

FELIZ 2009 !!!

2008-12-28T20:19:00.001+01:00

BICHO

2008-12-26T15:20:00.002+01:00

E aí
Meu amigo bicho?
Beleza?
Como andam as coisas?
A centopéia
Que o diga

 
Queria ser leão
Pra ter aquela juba
Queria ser baleia
Daquelas barrigudas
Queria ser formiga
Minhoca, besouro
Quem sabe
Uma lagartixa?

 
Queria(Pensei em)
Ser um urso
Dormir o dia inteiro
Queria ser macaco
Pulando bem ligeiro

 
Queria ser Golfinho,
peixinho Cavalo marinho
Quem sabe um tubarão
Nadar lá no fundão?

 
Só pra ser mais leve
Pensei num passarinho
Só pra ser mais leve
Pensando bem
Cágado anda devagarinho

 
Imagine a borboleta
De asinhas coloridas
Pensei em ser cachorro
De orelhas bem compridas

 
Queria ser uma gata
Um sapo, um rato
Quem sabe um dragão?

¿En que te convirtes?

2008-11-17T18:36:00.002+01:00

"Si las pruebas te conviertes"

(¿en que?)

Gustavo Almeida

2008-11-16T16:25:00.009+01:00

Este xoves 13 foi a presentación do novo disco, "Cabaña", de Gustavo Almeida no Teatro principal de Pontevedra. Foi un concertazo, onde cantou acompañado do seu irmá Rodigo Almeida e coa aparición sorpresa da súa nai Ellen de Lima desde Brasil, sorpresa incluso para el. Tamén cantou un dos temas que escribiu para a súa muller e o bebé que están a agardar. Foi un concerto moi natural, cercano e emocionante, e aínda que durou 2 horas deixou con ganas de máis.

Irei a máis concertos del.

Aquí deixo un dos videos dese concerto:

Pásate por mi cabaña

E un par de cancións máis:

Jack soul brasileiro

Maldita manía

.

2008-10-28T21:14:00.006+01:00

.
.
.
.
.
.

Por ela, Luiña

2008-10-18T22:56:00.018+02:00

Todo comezou un caluroso día de agosto do 2002, cando recollimos a esa pequena criaturiña que tan só tiña 2 meses de vida, unha cachorriña de boxer, linda coma un sol co seu andar aínda patoso e cunha ganas infinitas de vivir e xogar. A súa mirada cautivounos desde o primeiro intre convertindose xa en parte de nós. ¿Cómo lle puxemos de nome? Lúa...

De camiño para o novo fogar unha pequena parada no parque para que comezase a descubrir novos mundos, os seus pasos
aínda eran tan torpes e lentos, tanto que case non avanzabamos así que ía un pouco a pé e outro no colo, era tan pequeniña que sen darnos conta intentou baixar un escalón duns 10 cm de alto e levou unha trompada impresionante, co consecuente susto que eu levei!!, mimos, mimos e máis mimos, ese foi o único resultado do pequeno incidente.

Era unha alegría continua e unha fonte de disgustos para Fina, que si non sei cantos pares de zapatos mordidos, que si un día arrepiñaba a roupa que estaba colgada do tendal para deitarse, vasoiras, ferramentas, alfombras, etc. todo destrozado, cada día agardaba cunha sorpresa nova e cunha mirada de “eu non fixen nada” antes nin de que mediaramos palabra. “Cousas de nenos” como se suele decir, neste caso “cousas de cachorros”. Pero como cabrearse con ela durante máis de 10 minutos, cando te miraba con eses olliños tristóns pedindo mil desculpas.

Pasan os anos e seguía con esa enerxía imparable, recibindote a saltos, lametóns, e cun movemento de cu que parecía que en calquera momento ía a partir en dous pedazos (a falta de rabo algo tiña que menear a pobre). Longos paseos polo monte, polo río, pola praia… onde sempre acababa feita un pito, daba igual que fose unha pequena poza ou un profundo río que sempre ía de cabeza, moito lle gustaba a auga á condenada.

Xa con 2 aniños decidimos buscarlle un mozo aposto e varonil, e atopamos, si, pasou un par de días na casa entre que a tiña que conquistar e todo iso, que a Luiña non era cadela fácil. O froito dese idilio amoroso foi unha camada de 7 cachorros, dos cales un é a miña kiara, foi incrible, non

collía dentro de nós tanta alegría. Eran tan pequenos, cos olliños pechados, tan bonitiños que non teño palabras para describilos, e que decir de Lúa, unha nai exemplar. Estes tamén medraron e fixeronse tan destrozóns como a nai polo que chegou o momento de buscarlles unha familia, momentos duros, cada un que marchaba era unha bágoa e un vacío, pero xa sabíamos que tiña que ser, non podiamos quedar

con todos, imaxinas que loucura!!

Din que cando un can ten a súa primeira camada “asenta”, e así foi con ela, aínda que as ganas de xogar, de correr, de comernos a lametóns nunca a perdeu e de cando en vez aínda nós deixaba algunha sorpesiña… Como lle gustaba xogar con kiara!!!a pesar de que era máis xovenciña, Lúa gañaba en moitos dos xogos, as dúas perseguían a pelota xuntas, collían paus e pelexaban por el, e cos “nudos”, mimá!! Cada unha tirando dun extremo podían pasar horas. A Kiariña encantaballe ir a visitar á súa mamá e sair todos xuntos.

Pasan os anos, e xa ten 6 anos, a súa última camada “por accidente”, 2 cachorriños, tan lindos como os da primeira. Unha semana despois do parto recibo unha chamada “Lúa está muy mal, voy a llamar al veterinario”, agardo ansiosa a 2ª chamada, “tiene una infección provocada por el parto, le puso antibióticos pero dijo que igual no sobrevive, hai que esperar”. Un nó na gorxa apretabamente con forza, pero non o penséis dúas veces a pesar da situación incómoda que suporía ir ata alí, “¿podes vir a buscarme para ir a vela por favor?” el tampouco tivo que pensalo, “En 15 minutos estoy en Ponte”.

Cheguei, e alí estaba, deitada, cos dous cachorriños intentando mamar desesperadamente, sen forzas case nin para mirarme, puxenme de xeonllos para acariñala e dalgunha forma intentar darlle forzas, 2 horas paseime ao seu carón sen separarme dela nin 1 minuto, momentos moi duros, por/para ela, por/para el, por/para min. Pero chegou o momento e tiña que volver para á miña casa, “despidete de ella que ya tenemos que marchar”. “adeus Luiña linda, verás como te pos ben, veño a verte outro día”.

Espertei ao día seguinte, vexo o móvil como de costume e teño un sms… Angel:”…y ahora a Lúa, se nos murió, gracias por despedirte de ella, bikos”, leer iso foi coma se me clavasen un puñal en todo o corazón e rompín a chorar desconsolada, non podía ser!!!porque??ten que ser unha broma de mal gusto!!pero non… día triste e noite de lembranzas e bágoas contidas durante unha pequena cea polo seu recordo.

Morreu un 17 de setembro, data que durante case 6 anos foi de celebración, o séptimo foi de amargura, ¿casualidades da vida? Non sei, a pesar de todo parece que por unha cousa ou por outra sempre vai ser unha data sinalada no calendario.

Porque tardei tanto en escribir algo para Lúa, pois porque doia demasiado, comezaba e non podía seguir, por fin conseguín rematae aínda que a duras penas.

Sempre estarás nos nosos corazóns e nas nosas lembranzas.

Ella

2008-10-12T16:12:00.004+02:00

Ella se ha cansao de tirar la toalla

se va quitando poco a poco telarañas

no ha dormido esta noche pero no esta cansada

no miró ningún espejo pero se siente to’ guapa

Hoy ella se ha puesto color en las pestañas

hoy le gusta su sonrisa, no se siente una extraña

hoy sueña lo que quiere sin preocuparse por nada

hoy es una mujé que se da cuenta de su alma

Hoy vas a descubrir que el mundo es solo para ti

que nadie puede hacerte daño, nadie puede hacerte daño

Hoy vas a comprender

que el miedo se puede romper con un solo portazo.

Hoy vas a hacer reir

porque tus ojos se han cansado de ser llanto, de ser llanto…

Hoy vas a conseguir

reirte hasta de ti y ver que lo has logrado que…

Hoy vas a ser la mujé que te dé la gana de ser

Hoy te vas a querer como nadie ta sabio queré

Hoy vas a mirar pa’lante que pa atrás ya te dolió bastante

una mujé valiente, una mujé sonriente

mira como pasa

Hoy no has sido la mujé perfecta que esperaban

ha roto sin pudore las reglas marcadas

Hoy a calzado tacone para hacer sonar sus pasos

Hoy sabe que su vida nunca mas será un fracaso

Hoy vas a descubrir que el mundo es solo para ti

que nadie puede hacerte daño, nadie puede hacerte daño

Hoy vas conquistar el cielo

sin mirar lo alto que queda del suelo

Hoy vas a ser feliz

aunque el invierno sea frío y sea largo, y sea largo…

Hoy vas a conseguir

reir tanto de ti y ver que lo has logrado

Reglas del juego para los hombre que quieran amar a mujeres mujeres

2008-10-05T15:42:00.001+02:00

I

El hombre que me ame
deberá saber descorrer las cortinas de la piel,
encontrar la profundidad de mis ojos
y conocer lo que anida en mí,
la golondrina transparente de la ternura.

II

El hombre que me ame
no querrá poseerme como una mercancía,
ni exhibirme como un trofeo de caza,
sabrá estar a mi lado
con el mismo amor
conque yo estaré al lado suyo.

III

El amor del hombre que me ame
será fuerte como los árboles de ceibo,
protector y seguro como ellos,
limpio como una mañana de diciembre.

IV

El hombre que me ame
no dudará de mi sonrisa
ni temerá la abundancia de mi pelo,
respetará la tristeza, el silencio
y con caricias tocará mi vientre como guitarra
para que brote música y alegría
desde el fondo de mi cuerpo.

V

El hombre que me ame
podrá encontrar en mí
la hamaca donde descansar
el pesado fardo de sus preocupaciones,
la amiga con quien compartir sus íntimos secretos,
el lago donde flotar
sin miedo de que el ancla del compromiso
le impida volar cuando se le ocurra ser pájaro.

VI

El hombre que me ame
hará poesía con su vida,
construyendo cada día
con la mirada puesta en el futuro.

VII

Por sobre todas las cosas,
el hombre que me ame
deberá amar al pueblo
no como una abstracta palabra
sacada de la manga,
sino como algo real, concreto,
ante quien rendir homenaje con acciones
y dar la vida si es necesario.

VIII

El hombre que me ame
reconocerá mi rostro en la trinchera
rodilla en tierra me amará
mientras los dos disparamos juntos
contra el enemigo.

IX

El amor de mi hombre
no conocerá el miedo a la entrega,
ni temerá descubrirse ante la magia del enamoramiento
en una plaza llena de multitudes.
Podrá gritar -te quiero-
o hacer rótulos en lo alto de los edificios
proclamando su derecho a sentir
el más hermoso y humano de los sentimientos.

X

El amor de mi hombre
no le huirá a las cocinas,
ni a los pañales del hijo,
será como un viento fresco
llevándose entre nubes de sueño y de pasado,
las debilidades que, por siglos, nos mantuvieron separados
como seres de distinta estatura.

XI

El amor de mi hombre
no querrá rotularme y etiquetarme,
me dará aire, espacio,
alimento para crecer y ser mejor,
como una Revolución
que hace de cada día
el comienzo de una nueva victoria.

Giconda Belli -Nicaragua

Hoxe despois de moito tempo volvín a coller un dos libros de G. Belli, "El ojo de la mujer", e como non a tentación de colgar algo dela.

Pausa

2008-10-04T23:29:00.004+02:00

De vez en cuando hay que hacer
una pausa

contemplarse a sí mismo
sin la fruición cotidiana

examinar el pasado
rubro por rubro
etapa por etapa
baldosa por baldosa

y no llorarse las mentiras
sino cantarse las verdades

(Mario Benedetti)

2008-09-16T15:07:00.002+02:00

...En fin...

A tortura non é arte nen cultura!!

2008-07-29T15:45:00.003+02:00

(Descubre o que hai detrás da foto, o que hai detrás as touradas)

http://pontevedraantitaurina.wordpress.com/

Marful, Tris-tras

2008-06-25T02:07:00.003+02:00

Líneas para vivir

2008-06-08T23:47:00.003+02:00

"Ningunha persoa merece as túas bágoas, e quen as mereza, non te fará chorar."

"Un verdadeiro amigo é quen te toma te toma da man e tócache o corazón. "

"Nunca deixes de sorrir, nin aínda cando estés triste, porque nunca sabes quen se pode namorar do teu sorriso."

"Non pases tempo con alguén que non está disposto a pasalo contigo. "

"Quizais deus quixera que coñezas moita xente equivocada antes de que coñezas á persoa axeitada, para que cando ao fin a coñezas sepas estar agradecido. "

"Non chores porque xa rematou, sorrie porque sucedeu. "

"Sempre haberá xente que te magoe, así que o que tes que facer é seguir confiando e só ser máis coidadoso en quen confías duas veces. "

"Non te esforces tanto, as mellores cousas pasan cando menos as esperas."

(13 Líneas para vivir, Gabriel García Márquez)(aquí só hai unhas cantas)

2008-05-31T17:37:00.006+02:00

Eu me magoei tantas vezes, me cansei
Não acredito mais na paixão, sei que errei...
...Enxerga o sofrimento e finge que não vê
Se entrega cegamente e esquece a razão
O que vale é o momento do seu coração

Por isso decidi não mas me apaixonar
É bem melhor assim do que me machucar
Se agora a nova onda é você ficar
Eu sou ficante sim e quero te falar

(Sorriso Maroto, chega de me enganar)

OFF

2008-05-29T02:24:00.005+02:00

"si, un día destes vai pasar algo así"

Por agora andarei apagada ou fora de cobertura, estar en exames = 0 vida social, bueno ou case, algún caprichiño hai que darse como a cafeta das 8.30 (que é o descanso largo de estudiar...para seguir á noite) ou o partidaso que nos espera este domingo en Ponte (Ponte-Ceuta, Hai que roelos!!jeje) e algún máis que non contarei, pero pouca cousa.

Bueno pois nada máis, para todo-los estudiantes: Ánimo que xa faltou mais!!!E moita sorte cos exames de xuño.

Un pouco sobre min...

2008-05-19T01:44:00.005+02:00

Mírame de fronte, aos ollos e dime todo o que che pase pola cabeza, e eu tamén o farei así.

Considerome unha persoa moi comprensiva, entendo a todo tipo de razóns e tendo a confiar demasiado na xente. Tamén é verdade que cando algo me importa ou me preocupa a miña cabeza colápsase e lle costa moito avanzar, non deixa de funcionar nin cando está descansando xa que me preocupo demasiado por todo, por cada mínimo detalle. Pero sempre pregunto cando dubido de algo, aínda que as veces non teña respostas ou que as ramas sexan tantas que non poidan evitar irse por elas.

Pero eche o que hai...Son así e non podo evitalo. O único que pido é sinceridade e valentía. Sinceridade tanto sexa para ben ou para mal porque me fai máis dano a mentira que a verdade que se poida pensar que é a que máis lastima no mundo, non creo nas mentiras piadosas. E valentía para poder dicir esas verdades, aínda que coste, para min o esforzo xa vale a pena, é digno de admiración.

Hoxe escribo de maneira moi directa, simplemente me apetecía decir o que dixen e punto, escribino e xa está, como son eu, non hai rodeos, non hai segundas e non vai por nadie en concreto que lea o meu blog.

Non é unha boa actualización pero, nin me matei a pensar, nin poño cancións. Pero aquí queda esto.

I don´t wanna miss a thing

2008-05-16T20:19:00.002+02:00

Ao longo de pouca vida deste blog puxen infinidade de cancións, moitas delas reflectindo o meu estado de ánimo, outras porque me gustaban e outra simplemente porque si.

Hoxe quero por unha das miñas cancións favoritas, hoxe é un día só para esta canción xa que a primeira vez que a escoitei foi a todo volume e púxome os pelos de punta.

I Don't Wanna Miss a Thing (Aerosmith)

2008-05-15T13:43:00.002+02:00

Ela é Concha Buika, cantante, filla de guineanos criada entre xitanos, atópase entre África, América e Andalucía, con unha mentalidade
e forma de ver a vida rompedora. Recén acabo de descubrila a través dunha entrevistaque lin no "XLsemanal". Impactoume, aínda que non comparto a súa visión do mundo da "parella", admiro moito que viva como ela quere, fiel a si mesma, sen prexuicios e sen seguir ningún canon preestablecido pola sociededade actual.

Toda-las persoas temos unha forma de vivir e concebir o amor, polo que existen mil e unha maneiras de entendelo e atopar a alguén que a comparta é todo un reto. Ela conseguiuno.

Pouco puiden escoitar aínda da súa música, as distintas cancións que escoitei mostran unha verdadeira fusión de estilos, gustandome algunhas máis que outras. Acaba de sacar a venta o seu segundo disco "Mi niña Lola"

Agora quero transcribir aquí parte da entrevista xa que as súas respostas son realmente sorprendentes.

XL: Al escuchar su disco, da la impresión de que lo parió sufriendo por amor...
C.B.:Sí, sí. Sufriendo. Y mucho.

XL. ¿Le ha alludado a superarlo?
C.B.: No hay nada que superar. Se supera la muerte de un hijo, de una madre...Cuando uno se marcha, simplemente se va.

XL:Es un dolor efímero...
C.B.: Es lo más efímero del mundo. Puedes sufrir por amor y alargar ese sufrimiento todo lo que quieras, pero es tiempo que pierdes para ponerte monísima de la muerte y volver a otro amor, a otra batalla, a otro tropezón de peregrino.

XL: Y la culpa, ¿la padece?
C.B.: La vivo, poniendo el pecho por delante, pero no la padezco. Odio el victimismo. El que entra siendo víctima sale apuñalado. Hemos venido a vivir y a sentir lo que tengamos que sentir. Pon la mano en el fuego, quémate, siente dolor, vívelo. No lo padezcas.

XL: Cuando escuchaba "Niña de fuego" en la voz de otros artistas y cuando decidió grabarla, ¿en quien pensaba?
C.B.: Las mujeres que nos atrevemos a vivir llevamos una niña de fuego dentro, siempre. Esta canción se la he dedicado a todas las mujeres que nos atrevemos a vivir. Esas mujeres valientes, en sus pueblos, siempre han tenido ese sambenito colgado de malas mujere, por atreverse a ir a mundos que los demás imaginaban peligrosos o no lícitos. Lo único que tenían era una inquietud impresionante y ganas de vivir cosas increibles. Son mujeres a las que no atan los miedos o las críticas.

XL.: ¿Que es libertad para usted?
C.B.: Ni idea. Que curioso, nunca me lo habían preguntado. Supongo que no la tengo, no la necesito, no la quiero y no la deseo. Pero que quede claro, si hbiera vivido en Guinea Ecuatorial, por ejemplo, mi concepto de libertad sería otro.

XL: ¿Nunca persiguió la libertad?
C.B.: ¿Para que?¿Para atarme?La libertad ata, te obliga a perseguirla, a ser libre, a permanecer ne la libertad. No quiero eso. Quiero jugar. Quiero entrar y salir.

Elexín estas preguntas, porque foron nas que as súas respostas máis me gustaron. Pero podese ler a entrevista completa no "XL semanal do 11 ao 17 de maio de 2008".

2008-04-30T00:17:00.006+02:00

"Quen non entenda unha mirada xamais entenderá unha longa explicación"

(Proverbio Árabe)

Malú

2008-04-05T23:14:00.000+02:00

¡¡Érguete!!

2008-04-05T01:49:00.005+02:00

Érguete meniña, vira a cara, mira adiante e anda con paso firme e seguro. Todo sairá ben, precisase paciencia, un pouco mais de paciencia e sobre todo moita fortaleza polo que aínda está por chegar, ese furacán que parece que todo o vai destruir algún día amainara, irase lonxe, o medo pasará e poderás volver axitar as túas débiles aliñas.

No estamos solos

2008-04-04T02:00:00.003+02:00

Este video vai para animar a unha enfermiña para que se recupere rapidiño, e de paso tamén a min, "hombre ya!!".
¿A que che lembra...?

¡¡¡A bailar con Ricky!!!

Al Mar

2008-04-04T01:58:00.001+02:00

Ya estoy aquí otra vez
en la orillita del mar
mientras me mojo los pies
he empezado a imaginar
tu si que debes saber
hay si pudieras hablar!
tienes secretos que se
nunca los vas a contar

Guardas los suspiros
de corazones rotos
y todas las miradas
de los hombres
que se sienten solos
dejas que la luna por la noche
te toque un poco
con la lucecita que ilumina los sueños locos

Mi barco es de papel
pero saldré a navegar
en la isla en donde tu estes
allí quiero naufragar
y que me huela la piel
a roca espuma y a sal
dime que tengo que hacer
para ser tu capitán

Guardas los suspiros
de corazones rotos
y todas las miradas
de los hombres
que se sienten solos
dejas que la luna por la noche
te toque un poco

con la lucecita que ilumina los sueños locos...

Abrindo portas, pechando feridas

2008-03-31T22:31:00.006+02:00

Ábrese unha porta. ¿Quen son? ¿onde estou? Non me recoñezo nas palabras da persoa que se atopa detrás..., ¿coñezoa?. Da súa man comezo a camiñar, a indagar nese miterioso lugar onde todo parece familiar, os recordos atópanse borrosos ao principio, pero…

- ¿Cóntame? ¿Que pasou para que se pechara este lugar dun portazo?

- ¿Non te lembras? Ás veces sentimos tanta dor que non queremos mirar cara atrás, non queremos recordar, simplemente pechar esa porta para poder abrir outra.

- Pero, non entendo, eu non fun, ¿quen o fixo?, fai tanto tempo diso...

- Eu.

- ¿Ti? Oh, si, xa todo comeza a estar mais claro, o que nunca fun capaz de comprender é o porque, nin de onde saeu tanto rencor, aínda non estaba preparada… me quedaba moito por aprender, ¿Por qué non supeches comprendeme?

…

Miro o reloxo e as agullas pararanse nas 8.00. A conversa alongabase e comezaba a clarear o día, con esas primeiras luces puiden ver cada vez mellor cada recuncho, comprendendo os meus erros, facendome ver que non vivira unha mentira coma moitas veces cheguei a pensar, rindo, chorando, descubrindo cousas que xamais fun capaz de ver desde outra perspectiva que non fora a miña.

- Téñome que ir xa, pero deixaremos a porta medio aberta.

Outro ano mais de sufrimento e morte en Canadá

2008-03-29T00:10:00.004+01:00

Hoxe é un día negro para as foquiñas canadienses, tamén para todo-los amantes dos animais e para toda a xente con corazón que non entende de razóns para esta tortura.
Si señores, hoxe un ano mais comeza a matanza indiscriminada de focas en Canadá e este ano o sufrimento que me producen as imaxes que se ven a diario no telexornal doen mais que nunca xa que tiven a sorte de estar cerca dalgún destes maravillosos animais.

Que contradicción,nas nosas costas todo-los anos chega algún exemplar de lobo mariño cincento en moi mal estado de saude e toda-las persoas que forman parte da CEMMA así coma dos colectivos ecoloxistas que forman parte, unen todo-los seus recursos tanto económicos como persoais para tratar de recuperalos e devolvelos sans á súa vida no mar. E mentres en Canadá se están matando a paus. É desquiciante.

O goberno canadiense asegura que a caza se leva a cabo humanitariamente, que é sostenible, está monitoreada e manexada de preto polo goberno. O primeiro, "y una mierda", e perdón pola forma de expresarme e o segundo "¿e a min que me din con que o goberno estea vixiando de preto?, e como se din: tranquilos ese asesino segue matando pero o estamos vixiando". Como vai ser humanitaria unha matanza que se ten lugar no momento nos que as mamas dan de comer aos fillos e estes son golpeados, arrastrados por ganchos polo xeo e moitas veces aínda nin estan inconscientes cando lles arrincan a pel, según un dos monitores de cacería da IFAW : "un cazador de focas golpea a cada foca dentro de un pequeño radio del cuerpo para inmovilizarla, luego arrastra los cuerpos al centro de un círculo. Voltea a las focas una por una sobre su dorso y la desolla. Si la foca se voltea o lucha contra el desollador, éste la volteará sobre su estómago, la golpeara varias veces y luego terminará de desollarla." ¿Isto é humanitario?.

Penso e desexo que se mantemos unidas as nosas forzas, aínda que tan só sexa con pequenos xestos como manifestando publicamente o noso desprezo e dando o noso apoio a toda esa xente que está loitando para que todo isto acabe un día poidamos ter un titular de xornal que diga: "Este ano non terá lugar a matanza de focas en Canadá".

¿Que mais podes facer? Firma a petición da HSUS para que Europa poña fin ao comercio de pel de foca:

http://www.hsus.org/about_us/humane_society_international_hsi/seal_trade_ban.html

Os non cazadores tamén temos dereitos

2008-03-03T20:34:00.006+01:00

1.- Declaro publicamente a miña condición de non cazador

2.- Reclamo o meu dereito a disfrutar da natureza sen estar suxeito á ameaza e o ruido dos disparos dos cazadores.

3.- Reclamo o meu dereito a deambular libremente polos espacios e vías públicas sen estar suxeito ás restriccións e obstáculos que dan lugar a actividade cinexética.

4.- Declaro o meu compromiso de disfrutar da natureza responsablemente sen danala nin molestar nin prexudicar a terceiras persoas nin os seus bens lexítimos.

Se alguén quere firmar este manifesto e declararse publicamente como NON CAZADOR pode facelo no seguinte enlace: http://www.ecologistasenaccion.org/spip.php?rubrique118

Cousas que pasan

2008-02-13T01:27:00.000+01:00

Disque o ser humano é o único animal que bate dúas veces na misma pedra. É certo, e dúas, e tres e mais tamén. O peor de todo e que cada vez o tamaño e a profundidade da ferida aumenta a cada golpe, e faise moito mais difícil de curar. Así que todo o mundo debe de ter coidadiño con esas pedras xa coñecidas que sempre baten no mesmo sitio.

Tamén din que as veces hai que facerlle caso ao corazón, na maior parte dos casos isto acaba sendo un erro, ¿pero como deixar de escoitar o seu berro enxordecedor que anula toda racionalidade?

Todo irá ben ata que chegue o momento no que se convirta nun susurro que deixe ver a realidade, e escoitar á cabeza e quitar as vendas dos ollos. Pero quizais nese momento todo sexa demasiado tarde para dar marcha atrás.

No cambio está a evolución

Ecología

2008-02-04T00:08:00.001+01:00

Agua

La brisa
Ha perdido
Su Norte
Y se desliza
En manada
Desde los manantiales
Y pozos
Del cielo.
Estoy
En un mundo
Que silenciosamente
Se agota
Que muere
Como un niño
Desvalido
Sin nadie
Que
Lo
Acune.

(Ecología, Fuego soy, apartado y espada puesta lejos. Gioconda Belli)

2008-02-01T02:50:00.000+01:00

Magoa

Coraxe

Impotencia

Absurdo

Auga*

Locura

....

DAME CHOCOLATE

2008-01-30T19:25:00.002+01:00

Creo que son adicta ao chocolate!!

Non so é que estea boísimo ou que teña tantas variedades que precises de toda unha vida para probalas, se non que AGORA ME DUCHO CON EL!!

Un día de compras achégome a sección de geles de baño e vexo este que está aquí, a dereita. Como non, ao ver algo así o primeiro que fas e cheiralo e eu pensando "de seguro que nin se parece", pois estaba equivocada!! ten un cheiro moi característico a mus de chocolate, non puiden evitar a tentación e o secuestrei para a miña casa e tan pronto cheguei metinme na ducha correndo para probalo jajajajaja, parecía unha nena. En serio ao principio resultabame raro pero é un alucine.

Se algún/a chocolateiro/a se decide a compralo un conselliño se estades empachados de comer non o usedes se non faise un pouco empalagoso.

Ah!! esqueciame e é unha das cousas máis importantes, pon claramente na etiqueta NO TESTADO EN ANIMALES. É unha maravilla.

Cambiando de tema, pero seguindo co chocolate, unha pequena anécdota que fai que me poña un pouquechiño colorada. Un día cambiando de canal escoito na tele unha canción que falaba do chocolate e resulta que era o comezo dunha telenovela de antena 3...que se chama dame chocolate, como ía do meu doce favorito me quedei vendo o capítulo por curiosidade, e non pode ser..¡¡engancheime!!jajajaja, e iso que a maioría dos días non estou na casa pola tarde.

SI, SON ADICTA AO CHOCOLATE

P.D.: As cancións encántanme, así que si andades sobraos de tempo escoitadeas.

Washoe e a voluntaria

2008-01-27T23:26:00.000+01:00

Facendo unha das miñas visitas habituais á páxina do proxecto Gran Simio, pareime a ler algunhas das historias que contan. Aquí deixo unha delas, aínda que me costou elexir unha, pero tampouco vos perdades a historia de Washoe e Booee.

Pareceme incrible que despois de todo o que se sabe con certeza destes animais se sigan untilizando para experimentacións e causandoselles un terrible sufrimento. Agardo que algún día o proxecto Gran Simio sexa unha realidade, porque tamén servirá de ponte para que se poida ampliar a outras especies.

Ánimo e que sigan adiante coa gran labor que están levando a cabo.

WASHOE Y LA VOLUNTARIA. CAPACIDAD DE COMUNICACIÓN, DE RELACIONARSE CON LOS DEMÁS Y EMPATÍA.

Cuando la NASA acabó sus trabajos con chimponautas, a principios de los 60, cedió a la chimpancé Washoe a los Gardner, un matrimonio de psicólogos que quería realizar un experimento con chimpancés consistente en introducirla en un ambiente humano en el que solo se hable lenguaje de sordomudos. El experimento fue un éxito ya que gracias a la posibilidad de hablar con un chimpancé se pudieron averiguar muchas cosas que no es el momento de explicar en este momento.

En ese trabajo colaboró un joven becario llamado Roger Fouts.

Cuando Washoe cumplió 6 años se empezó a hacer difícil de manejar en un hogar; así que los Gardner no tuvieron más remedio que entregarla a un centro de cría de chimpancés para suministrar a laboratorios. Roger no quiso dejarla sola y marchó con ella.

La vida que vivieron en aquél centro de Oklahoma fue un infierno que terminó cuando Roger, aprovechando el embarazo de Washoe, consiguió un traslado, para ambos, a la Universidad de Washington donde quería demostrar que los chimpancés tienen cultura y como tal pueden pasarla de padres a hijos. La idea de Roger era dejar a Washoe sola con su cachorro y mientras la vigilaba por un circuito cerrado de televisión y ver si ella le enseñaba lenguaje de signos a su pequeño y que tipo de conversaciones tendrían sin presencia humana. Pero, poco antes de partir, Washoe perdió a su bebé.

Sin embargo la Universidad de Washington interesada en el experimento consiguió un jovencito llamado Loulis y lo ofreció para que Washoe lo adoptara.

El experimento fue un éxito y detalle de él ya contaré en otra ocasión.La cuestión es que Roger Fouts es actualmente co_director del Instituto para la Comunicación entre Chimpancés y Humanos, en la Universidad de Washington describe una interacción entre la chimpancé Washoe y una voluntaria que trabajaba con ella cada día.

Esta voluntaria era la favorita de Washoe; probablemente porque estaba embarazada y Washoe gustaba de preguntar por el futuro bebé de su amiga humana.

Un día la voluntaria dejó de visitar a Washoe y cuando semanas después regresó, Washoe mostró su enfado dándole la espalda y marchándose a la esquina opuesta de la habitación.

La voluntaria la llamó repetidas veces sin conseguir que le hiciera caso.

Al final, la voluntaria le dijo

- Washoe, ¿estas enfadada?. No he podido venir antes... mi bebé murió.

Washoe se giró, la miró y le preguntó (con lenguaje de signos)

-¿Lloras?.

La voluntaria, asintió con la cabeza y Washoe le dijo:

- Por favor, persona, abraza.Se fue hacia ella y se abrazaron.

Dos mujeres de distinta especie se abrazaron y consolaron porque las dos habían pasado por lo mismo y cada una de ellas comprendía el dolor de la otra. Esto se llama empatía, y los chimpancés lo tienen, como los humanos.

Fuente: proyectogransimio.org

Volta a empezar

2007-11-29T12:52:00.000+01:00

Este último mes tiven abandoado o blog, tiveronme sen internet!! a verdade e que neste tempo dinme de conta que nos últimos anos convertiuse nunha ferramenta case indispensable nas nosas vidas, e xa non solo de comunicación se non tamén de traballo e de búsqueda de información. Preguntome que pasaría se un día deixasen de funcionar toda-las redes do mundo, creo que sería un pouco caótico.

Bueno e vos preguntaredes a que ven esta foto, pois a verdade e que non tiña idea de que por pero xa ían sendo horas de renovar e algunhas persoiñas xa estaban protestando de ver sempre que entraban aquí unha foto tan desagradable, ainda que imaxe habitual neste país e tamén por desgracia de orgullo para moitos/as. Bueno pois ao que ía, ¿por fin? se empeza a notar o inverno cando parecía que este vran ía ser eterno, ¿será por iso que me costa tanto erguerme da cama últimamente?, así que aquí está unha foto garciosiña de Kiara (para compensar a outra) toda abrigada non vaia a ser que colla un resfriado, ainda que a saquei o ano pasado (as veces danme tolemias e disfrazoa para sesións fotográficas, e que está tan simpática!!)

A partir de agora volta a empezar, con todo...

Animal, la película

2007-10-05T00:04:00.000+02:00

El próximo 12 de octubre tendrá lugar el estreno de "ANIMAL, la película" una película en formato documental sobre las corridas de toros. La proyección tendrá lugar dentro del Festival Internacional de Cinema de Catalunya Sitges 2.007.

Dirigida por Ángel Mora el largometraje ha sido rodado en diversas plazas de toros. El estreno será el VIERNES 12 DE OCTUBRE a las 13.00 horas en el CINEMA PRADO DE SITGES . Sin lugar a dudas es un marco inmejorable para la premiere dado que Sitges es uno de los Festivales Internacionales de Cine más importantes que se realizan a nivel mundial, con más prensa acreditada y que año a año incrementa el número de espectadores.

Copiado de: Equanimal.org

Mais información en: http://www.animallapelicula.com/

Non vos perdades o trailer.

Agardo poder vela pronto!! pero eu soiña, ou só con xente de moita confianza, bueno se a poñen no cine está bastante escuro, non? xa vos imaxinares porque...

P.D: Ah!! Aprobeito para deixar o meu himno particular da mal chamada "fiesta nacional". Bueno e a letra (xa que estou):

Artista: Ska-P
Album: Incontrolable
Canción: Vergüenza

Entre el Atlántico y el mar Méditerráneo hay una tierra de mar y mucho sol

Que desde antaño se viene practicando una asquerosa y sucia tradición

Un individuo vestido de payaso tortura (gustame esta frase) y martiriza hasta la muerte a un animal

Y el graderío estalla de locura cuando el acero anuncia su final.

Banderilleros sedientos de violencia van torturando sin ninguna compasión

Los picadores prosiguen la matanza acentuando punzadas de dolor

Malherido, enviste con bravura contra el frío del acero que destroza su interior

Agonizando en un charco de sangre, el puntillero remata la función.

Festejo, criminal, vergüenza !!!

Torero, eres la vergüenza de una nación

Torero, eres la violencia en televisión

Torero, eres asesino por vocación

Torero, me produce asco tu profesión

Llamar cultura al sadismo organizado, a la violencia, a la muerte o al dolor

Es un insulto a la propia inteligencia, al desarrollo de nuestra evolución.

Tu indiferencia les hace poderosos, manifiesta tu repulsa a la fiesta criminal

No colabores con un juego de dementes, taurinos al código penal.

Festejo, criminal, vergüenza !!!

Torero, eres la vergüenza de una nación

Torero, eres la violencia en televisión

Torero, eres asesino por vocación

Torero, me produce asco tu profesión

Festejo, criminal, vergüenza !!!

Mudanza

2007-10-04T23:07:00.000+02:00

Comeza a conta atrás, tantas cousas que facer e tan pouco tempo...

En menos dun mes xa cambio de casa e é un non parar, dar de alta luz, auga, comprar mobiliario, lavadora, nevera, etc., etc., etc.. É case todo o teño que facer eu xa que son a que ten as mañás "libres", pero é o que hai e hai que adaptarse ainda que as veces se me veña todo un pouco enriba ao estar eu soa no medio de tanto papeleo, chamadas de aquí e alá... xa tiven tentancións de pasar de todo e irme á praia a respirar un pouco de esa brisa mariña que tan ben senta. Se polo menos tivera un pouco máis de tempo...

Parece mentira cantos sentimentos contrarios pode crear unha mesma situación, uns momentos estou contenta, gustame pensar en como decorarei cada recuncho do novo niño e mesmo me apetece cambiar de aires, outros parece que o mundo se ven abaixo e penso ¿Acostumareime a vivir nun piso? toda a vida vivindo nunha casa e o único ano de toda a miña vida que estiven nun sentiame como gata engaiolada se me descuido subiame polas paredes, ainda recordo a sensación de agobio, estaba sempre de mal humor, ¡¡non me recoñecía!!.

Pero realmente o que máis me preocupa é Kiariña, non sei se se adaptará. Cando quede soiña na casa vaise sentir como abandoada nun lugar extraño no que non recoñecerá os olores, ¿chorará cando non poidamos escoitala? agardo que non faga moito ruido porque se os veciños comezan a protestar...buf!! prefiro non pensar... Ela é a miña alegría, o que fai que a volta a casa sexa unha festa continua de saltos e lametóns, a miña compañeira de paseos, penas e a que me seca as bagoas cando me atopa triste, cando xa non estea comigo pasareino moi mal, agardo que ese día esté ben lonxe. Eu tentarei facerlle a vida o máis cómoda, feliz e agradable que poida según as suas necesidades.

O que máis me tranquiliza e pensar que por fin vai ser a última mudanza (esta xa é a terceira!!) polo menos ata que eu decida facer a miña vida, pero xa será distinto, será cando eu o decida.

Bueno e mañá mais, xa levaremos a Kiara para que vaia coñecendo o seu novo territorio, a ver que tal.

Cuando nadie me ve

2007-10-01T23:15:00.000+02:00

http://www.youtube.com/watch?v=4ZHsKKggRIo

Para maiores de 18

2007-09-20T23:00:00.000+02:00

A que está no medio (debaixo) deses dous "caniches" saidos é a miña cadeliña kiara. Pois si, como debedes imaxinar está en celo e é o meu calvario diario.

A cadela negra que sae de fondo (chamase Mini) a pobre debe estar flipando en colores, cando saquei a foto non me decatara que estaba ahí, espectante, supoño que coma min tería curiosidade de como se amañarían estes dous para conseguir o seu propósito.

A estes vanlles os tríos, un por diante outro por detrás, o pouco intentano de lado (a ver se por sorte hai algun burato entre as costelas para saciar o apetito sexual). Pero non se dan conta que é misión imposible??!! que lle queda grande demais!! (digo por Kiara). Bueno, din que a esperanza é o último que se perde...

Saio de paseo e levo detrás unha procesión de cinco cans polo que os veciños se me quedan mirando, o can que esta por detrás durme na porta da casa e de vez en cando escoitanse uns lamentos, tan pronto saco a Kiariña pola mañá ahí está, chego co coche e tamén está, pero ese can non ten dono!!

Bueno agora só me queda agardar a que non lle atoparan o xeito nun descuido meu ou de miña nai, non quero nin imaxinar que sairá de semellante cruce!!

De guía a Sálvora

2007-09-07T20:15:00.000+02:00

¡¡ESTOU DOS NERVIOS!!

Mañá é a miña primeira vez como guía, vamos á Illa de Sálvora no catamarán todo o día, e nada máis e nada menos que con 100 persoas!!!! Menos mal que van dúas guias mais...

Desta terei que acostumarme a falar en público... agora ou nunca.

Bueno se mañá non sabedes nada de min é que me deu un infarto da impresión.

Gracias!!

2007-09-07T00:41:00.000+02:00

Sen título, sen palabras, tan so unha imaxe...

2007-09-03T19:52:00.000+02:00

2007-08-30T15:58:00.000+02:00

La indecisión es mi destino.
Decidirse es saber con certeza
y nada es claro en este camino oscuro
Acepto vivir así
Flor que se abre se marchita o huye
Dime que soy veleta
voluble infame ciega clarividente...

("La Indecisión" (fragmento) do libro "Fuego soy, apartado y espada puesta lejos" de Gioconda Belli)

2007-08-28T15:16:00.000+02:00

"Síntome moi apenado por aquelas mulleres que aínda mercan abrigos de pel. A elas fáltalle o requisito mais importante que unha muller debe posuir; corazón e racionalidade." (Jayne Meadows)

2007-08-27T15:10:00.000+02:00

http://www.youtube.com/watch?v=mD7IJQ7fDKo

Nieves

2007-08-23T00:50:00.000+02:00

Ultimamente non teño nin moito tempo nin ganas de renovar o blog, pero como xa levo un mes sin por nada hoxe fago un pequeno esforzo... a pesar de que mañá xa teño que ir a currar.

Este mes estou a traballar neste barco, impresionante, tratase de un barco de case 100 anos de idade chamado Nieves. Cada fin de semana estamos nun porto distinto (xa estivemos en Bueu, O grove, Ferrol, Muros e Portonovo), está aberto ao público xoves e domingo de 6 a 9 p.m. e de 11 p.m a 2:30, dentro hai un bar (no que traballo) e ademais os xoves pola noite organizanse concertos (jazz, música brasileira... depende do día). Por outro lado os venres e sábados o Nieves transformase nun disco-pub flotante onde se pode bailar e tomar unhas copiñas e cocteles (aberto a partir das 11:00 p.m.).

Este finde estamos en Baiona e o seguinte en Sanxenxo, así que animo a todo o que lle apeteza a pasar e tomase algo, merece a pena. Se queredes ver algunhas fotiños dos findes anteriores: http://www.mundofotos.net/entre_lusco_e_fusco

Por último felicitar a miña meniña pola tabla nova, que o seu lle costou conseguila, DISFRUTAA!!, a ver cando aparecen esas olas tan desexadas, un día teri que ir a verte surfear...

Cultura Quente 2007

2007-07-13T21:16:00.000+02:00

Estou que non paro...

El Mar

2007-07-12T23:03:00.000+02:00

Qual è l'incarnato dell`onda?
Valerio Magrelli

¿Qué es en definitiva el mar?
¿por qué seduce? ¿por qué tienta?
suele invadirnos como un dogma
y nos obliga a ser orilla
nadar es una forma de abrazarlo
de pedirle otra vez revelaciones
pero los golpes de agua no son magia
hay olas tenebrosas que anegan la osadía
y neblinas que todo lo confunden
el mar es una alianza o un sarcófago
del infinito trae mensajes ilegibles
y estampas ignoradas del abismo
trasmite a veces una turbadora
tensa y elemental melancolía
el mar no se avergüenza de sus náufragos
carece totalmente de conciencia
y sin embargo atrae tienta llama
lame los territorios del suicida
y cuenta historias de final oscuro
¿qué es en definitiva el mar?
¿Por qué fascina? ¿por qué tienta?
es menos que un azar / una zozobra /
un argumento contra dios / seduce
por ser tan extranjero y tan nosotros
tan hecho a la medida
de nuestra sinrazón y nuestro olvido
es probable que nunca haya respuesta
pero igual seguiremos preguntando
¿qué es por ventura el mar?

¿por qué fascina el mar? ¿qué significa
ese enigma que queda
más acá y más allá del horizonte?

....................................................Mario Benedetti

2007-07-10T22:32:00.000+02:00

1.- Desaparezo durante un par de días, marcho neste pedaso motoveleiro. Hacia onde? pois quen sabe...¿A que? Pois como di miña nai "a ver avistamentos"jajaja. A ver se vemos golfiños comúns!! que aínda non os vin :(

2.- Terei que botar o doble de crema que o habitual, teño a espalda e a parte de atrás das pernas que parezo un camarón!!! NOTA: Non quedarse durmida na praia e ao sol entre as 2 e as 4 da tarde, aínda que botes protección solar!!

3.- Anecdota do día: Quen sabe o que a xente pensaría hoxe de min... Resulta que unha pobre bolboreta quedou atrapada no bus que vai ata a miña casa, andaba dunha ventanilla para outra da parte de atrás do bus, intentando atravesar os cristais como fose. Aguanteime case todo o camiño, pero non podía marchar e deixala ahí!! Así que puxen a chaqueta e o bolso no asiento do bus e dispúxenme a collela, nun principio escapou, pero nunha destas pousou na espalda dun señor que ía no bus, achegueime a el e pedinlle que non se movera (con moita educación), e con moita delicadeza collina despistada. Pensei que morria da risa coa cara de asustado que tiña o señor, debía pensar que tiña algún bicho raro ou sabe dios o que, despois cando veu que era a bolboreta sorriu e sen ter que dicir nada abriume a ventanilla para que a soltara. E ale a bolboreta por fin ceibe. Menos mal que había pouca xente!! e a que había mirabame con cara de: Arriscase a facer o rídiculo por un simple bicho, jajaja. Aínda estivo divertida a cousa.

Hoxe apeteceme deixar unha canción de Astarot, para a quen lle apeteza escoitala, título: Meu amor é mariñeiro. http://www.astarot.es/vermedia.aspx?T=Meu+amor+e+mari%c3%b1eiro&D=-&amp;amp;M=132&V=1&IdCancion=49

"...corazón que nace libre non se pode encadear"

"...Vale máis ser libre un día no confín do bravo mar, que vivir toda a vida preso escravo e acabado"

(Astarot, meu amor é mariñeiro)

Saturday night

2007-07-08T14:39:00.000+02:00

A noite do sábado unha brisa de aire fresco recorreume todo o corpo, espertandome da apatía coa que estaba a convivir. Unha brisa con nome, apelido e ritmo do Brasil.

Foi tanto o que vivimos xuntas, tantas experiencias compartidas, pensar que estivemos a nada de ser familia!!!Jajajaja. Ti fuches a que primeiro voou, e canto che costou meninha, cando parecía que ías a comezar mover as alas chegaba unha treboada que cho impedía, pero ao fin conseguíchelo e agora voas tan alto...que terán os venezolanos!!! E así dichesme impulso e valentía para seguir adiante coa miña decisión. Agora as dúas seguimos camiños moi distintos, pero de vez en cado levantamos a cabeza para ver como se encontra a outra. Tomamos a decisión correcta.

Noite a ritmo de As Meninas Xi bom bom, con baile incluido, que rematou coa nosa canción O amor de Julieta e Romeu de Daniela Mercury a ritmo de merengue duro como a min me gusta, menudo baile, eh?!, xa non lembraba o placer que é bailar con taconazos. Magoa que como a Cenicienta tivese que marchar cedo (bueno, dúas horas máis tarde ca ela) e tamén case perdo un zapato!!!jajajaja, no aparcamento de Barcelos coas presas desatouse unha sandalia e quedoume atrás! pero recollina eu...será que non creo nos príncipes azuis...

Quero darlle un aplauso enorme, xa que parece que recapacitou sobre a súa postura respecto o de falar galego, novo comentario: "Somos galegas, non?, pois se nos non falamos galego quen o vai a facer", ainda que isto o dixo en castelán, agora que conseguín que cambiara o chip...a ver se consigo que fale en galego, jajaja

Natasha St-Pier, Encontrarás

2007-07-07T20:27:00.000+02:00

Revisando os discos que xa había tempo que non escoitaba atopei este De l'amour le mieux de Natasha St-Pier. No enlace que deixo abaixo podedes escoitar unha das súas cancións máis coñecidas en España que canta xunto a Miguel Bosé, Encontrarás. A min encantame escoitala cantar en francés.

http://www.youtube.com/watch?v=GBGjB1I4sRA

Así comeza:

No puedo ser lo que no soy.

Pesa tan poco lo que doy.

Pero en el alma de mis versos

está la llave del secreto

de cuanto quise y no te di.

Sé que perdí la razón.

Fue detrás del corazón...

E atoparás, que é locura e non tristeza o que me parte en dous a voz...

Tempo

2007-07-05T23:54:00.000+02:00

**PaSoOtEmPoVeNdOoTeMpOpAsAr**

Somos esclavos do tempo

dun tempo que non ten compaixón por nada nin por nadie

Hai momentos que parecen durar unha eternidade

e outros nos que desexarías que parase o mundo

deter todo-los reloxos

deter todo-los reloxos xusto nese intre

que non queres que pase a ser recordo

Respirando baixo a auga

2007-07-04T19:37:00.000+02:00

Mimaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa, parecemos sapiños nesta foto!!!!Jajajaja. (por certo, eu estaba a facer o parvo pa non variar...)

Primeiro día prácticas de mergullo en piscina, toda unha experiencia. Montamos o equipo: chaleco, botella (como pesaba a condenada!!) e regulador, puxemonos o traxe, os escarpíns (non sei é así en galego...), as aletas, a máscara e ¡a augaaaaa! a dar unhas voltiñas antes de probar o equipo, a verdade case todo o medo pasou unha vez alí.

Xa con todo posto era como transformarse en pedra, non había quen se movera!!!ata que nos metimos na auga, uf! que alivio.

Ao principio todo ben, respiraba, que é o máis importante. O problema apareceu cando chegamos ao fondo que daba un pouquiño de agobio, facíase rarísimo respirar alá abaixo. Tamén entraba auga na máscara, seguramente porque non a tiña ben colocada, para min iso foi o peor porque se pechaba os ollos dábame sensación de inseguridade e con eles abertos irritábanse por causa do contacto do cloro coas lentillas, ao final subín coloqueina ben e xa está (e que aínda non controlo o mecanismo de quitar a auga da máscara dentro da auga, un rollo...).

Quitando estes incidentes sen importancia, foi alucinante!!! Tan só queda controlar algúns detalliños como conseguir flotabilidade neutra para non parecer patos mareados mentres buceamos, entre outras cousas.

Estou desexando probar a experiencia no mar, se me gusta o mar visto desde a costa, se me encanta navegar, se alucino coa enorme diversidade de flora e fauna que nel podemos atopar, imaxinas entón como será entrar no seu corazón??!!! Xa non só terei visión de ave, se non tamén de golfiño!! Serei un golfiño leeeeento e patoso.

P.D.: Incrible, despois de case un ano sen por o pendiente no narís, e o burato non pechou!!!!!Este finde comprei un ariño e hoxe probeino a ver se entraba, e si, sen ningún problema.

Miña lingua galega

2007-07-02T01:15:00.000+02:00

Xa de vacacións, é tempo de reencontro con amizades ás que tiña un pouco abandoadas, de visitar a familia, etc. Moi contenta de poder ve-los a todos, pero claro, como xa había bastante tempo que non os vía pareceulles raro escoitarme falar en galego, e parece mentira comentarios que tiven que escoitar, con algúns ata me daba a risa.

Algúns insinuaron que en que andaba metida pra ter ese cambio tan repentino..., sen comentarios.

Que si falei toda a vida castelán é absurdo que agora cambie.

Que estaba máis guapa falando castelán (con isto por pouco morro coa risa).

De visita na casa dunha tía: Aiiiii, aí nos ven a jallejiña!!.
Eu: De verdade, canto o sinto, non sabía que os avos te recolleran noutro país.
(Ata creo que lle pareceu mal a miña contestación!!)

Unha amiga: a mi háblame castellano y déjate de tonterías (parece mentira que isto o diga unha persoa na que a metade da súa familia é brasileira e fala portugués, ela cando fala con eles tamén fala portugués e moi orgullosa!!!)

Tamén continuas correcións do meu desastroso galego, pero non constructivas se non con recochineo, e por xente que fala castelán!!! Sei que cometo moitísimos erros tanto o escribir coma o falar, pero aí está o meu reto, sempre mellorar. Ademais falo como me da a jana, como me sae, e punto.

E por último a frase estelar no medio dunha conversa cunhas primas, na que eu era o tema de discusión (referíndose o feito de que sexa vexetariana e o do galego): Bueno ya volverá a cambiar..., está en la época de la tontería universitaria, esto debe de ser como la edad del pavo. (creo que por pouco se me rompe a mandíbula de tanto que abrín a boca).
Eu (irónicamente): Sí, cuando se me pase la tontería os invito a una churascada en la que hablaremos todos castellano, y si hace falta matamos al cerdo nosotros mismos para celebrarlo. (Hai que joderse cos señoritos...)

Por todo isto, e por se toda esta xente algún día da unha voltiña por eiquí, esta é a contestación a todo, un poema fantástico de Celso Emilio Ferreiro:

Deitado frente ao mar

Lingoa proletaria do meu pobo
eu fáloa porque sí, porque me gosta,
porque me peta e quero e dame a gaña
porque me sai de dentro, alá do fondo
dunha tristura aceda que me abrangue
ao ver tantos patufos desleigados,
pequenos mequetrefes sin raíces
que ao pór a garabata xa non saben
afirmarse no amor dos devanceiros,
falar a fala nai,
a fala dos abós que temos mortos,
e ser, co rostro erguido,
mariñeiros, labregos do lingoaxe,
remo i arado, proa e rella sempre.

Eu fáloa porque sí, porque me gosta
e quero estar cos meus, coa xente miña,
perto dos homes bos que sofren longo
unha historia contada noutra lingoa.

Non falo pra os soberbios,
non falo pra os ruís e poderosos
non falo pra os finchados,
non falo pra os estúpidos,
non falo pra os valeiros,
que falo pra os que agoantan rexamente
mentiras e inxusticias de cotío;
pra os que súan e choran
un pranto cotidián de volvoretas,
de lume e vento sobre os ollos núos.
Eu non podo arredar as miñas verbas
de tódolos que sofren neste mundo.

E ti vives no mundo, terra miña,
berce da miña estirpe,Galicia,
doce mágoa das Españas,
deitada rente ao mar, ise camiño...

Tamén dicir que non todo foron malos comentarios, unha ata se animou a falar comigo en galego, e agora as veces falao na casa!!!cando nunca dixo nin unha soa palabra en galego. Se provocase iso en máis xente...

Spirit, el corcel indomable

2007-06-30T01:43:00.000+02:00

Agora dame polas pelis de debuxos animados, nun par de días van Shrek 3, Érase una vez un cuento al revés, la sirenita 1 e 2 e la increible pero cierta historia de caperucita roja. A última Spirit, el corcel indomable. Foi unha peli desas nas que chorei practicamente desde o comezo e así case toda a peli, de verdade, estou feita unha choromica ultimamente con estas cousas!! e eu dicindome, que son debuxos!! pero nada, non teño remedio...

Spirit, el corcel indomable comeza coa voz en off do cabalo, que di: "La historia que quiero contaros no se encuentra en los libros, dicen que la historia del oeste se escribió desde la silla de un caballo, pero jamás se ha contado desde el corazón de uno de ellos…"

Unha película que recomendo, a pesar de que tivo malas críticas por parte de algunha xente á que lle digo que hai que ver máis alá do que temos diante dos morros. Unha das críticas foi o argumento, que dicían que se baseaba en que si o cabalo ía deixarse montar ou non, cousa na que estou en completo desacordo xa que creo que ten un fondo que vai máis alá, que nos da unha lección de vida na que a forza bruta de pouco serve, non debemos crear relacións de dominación cos nosos compañeiros animais, e humanos, cando con paciencia, respeto e sobre todo mirando o mundo a través dos seus ollos, entrando na súa cabeza, así poderemos ter a capacidade de comprendelos e a cambio obter unha resposta máis positiva que da outra forma, creando fortes lazos afectivos, como ben nos mostra o indio na peli.

Outra das críticas foi que os animais non falaran, cousa que me pareceu fantástica, é verdade que os xestos dos cabalos estaban humanizados, pero pra min ese detalle carece de importancia tendo en conta que a pesar diso tennos que facer reflexionar en que ainda que non utilizan un linguaxe articulado formado por letras, palabras, frases... igual ca nos teñen outra forma de comunicación na que eles se entenden a perfección, e que os humanos, se somos nos molestamos en ser un pouco observadores, tamén podemos chegar a comprender. Que deixen aos cabalos relinchar tranquilamente!!

E foi así como pasei de potro a cabalo,
tan salvaxe e impulsivo
como o trono nunha treboada,
correndo xunto a aguia,
surcando os ventos.
¿Voar?
por momentos creín que o faría

(Spirit)

Maldito gusano!!jajaja

2007-06-28T14:13:00.000+02:00

Outro correo que me chegou, para rir un pouquiño (non o paso o galego que me da moita pereza):

DIARIO DE LAURITA

Anotación en el Diario de la pequeña Laurita (6 años L )

Hoy pepito me pidió que fuera su novia, pero como yo no se bien que es eso, quise descubrirlo por mi misma.

DECIDÍ ESPIAR A MI HERMANA CON SU NOVIO:

Cuando llegó el novio se fueron al sofá, se sentaron y hablaron por un rato... Entonces él apagó casi todas las luces y comenzo a abrazarla y a besarla... Entonces ella empezo a enfermarse, porque su cara se estaba poniendo muy rara... Su novio debió pensar lo mismo porque le metió la mano dentro de la blusa para sentirle el corazón, pero al parecer tenía problemas para encontrarselo.

Yo pensé que el también se estaba enfermando porque hubo un momento en que se quedaron sin respiración...

Él debía tener frío en su mano derecha,porque la puso bajo la falda de mi hermana. Entonces ella empeoró porque se revolcaba por todo el sofá... Yo creo que tenía fiebre porque ella le decía que se sentía caliente y que no podía más...

Entonces descubrí la causa de la enfermedad: Era un enorme gusano que se le había metido al novio de mi hermana en el pantalón.

Él lo agarró con la mano para que no se le escapara. Cuando mi hermana lo vio se asustó mucho: Sus ojos se agrandaron y dijo que era el más grande que jamás había visto. Ella se enfureció y trató de matar al gusano arrancandole la cabeza a mordiscos.

De pronto ella hizo un ruido raro y dejó caer al gusano, me imagino que la mordió. Entonces, lo agarró con las dos manos para sujetarlo mejor,mientras el novuio sacaba un tubito de goma de una cajita y se lo pusosobre la cabeza al maldito gusano para que no mardiera a mi hermana.

ella se arrecostó y abrió las piernas de forma que pudiera aplicarle una llave de tijera al enorme gusano. El novio le alludó a aprisionar el gusano y se formó una pelea de mil demonios. Ella empezó a brincar y a gritar como loca, por poco rompen el sofá. Me imagino que ivan a matar al gusano aplastándolo entre los dos...

Después de un rato dejaron de moverse Yy ieron un suspiro porque etaban cansados de esta gran batalla. El novio se levantó. Estaban seguros de haber matado al gsano...

Yo supe que el gusano estaba muerto porque colgaba inmovil y parte de las sesos le salían por la cabeza.

Mi hermana y su novio estaban agotados por la pelea, entonces, para descansar se acariciaron...

Pero el gusano no estaba muerto. ¡¡Estaba vivo!! Brincó de nuevo, y por poco los sorprende, De suerte que mi hermana lo vió y lo atacó alludada por su novio en una terrible pelea.

Esta vez mi hermana trató de matar a ese gusano inmortal sentandosele encima. Despues de varios minutos de lucha lograron matarlo...

Esta vez si estaba muerto, porque el novio de mi hermana le arrancó el pellejo y lo arrojó por el inodoro.

Yo creo que los gusanos tienen 7 vidas como los gatos Y esto del noviazgo la verdad se me hace muy peligroso...

VOY A DECIRLE A PEPITO QUE NO.

2007-06-26T19:16:00.000+02:00

Acepto

no me arredran las lanzas

la mentira me asquea

lucho hasta la locura

por las cosas que creo.

Acepto

soy ingenua.

G. Belli

Próxima parada: Cotobade

2007-06-22T14:25:00.000+02:00

Abandono por uns días o blog, vou de camiño cara as miñas raíces, a terra onde nacín e vivín ata os 16 anos, onde tantas lembranzas teño culpables da miña morriña. Vou cara Cotobade, máis concretamente Carballedo, unha terra fermosa sen dúbida, aínda que agora esté pasando por unha etapa de recuperación despois dos incendios do pasado ano que debastaron a maior parte dos seus montes, pero como dixo Nélida Piñón: O lume non pasará. Cotobade ha resistir. E o que as chamas consuman, nós poñeremos de pé. Ao prezo que sexa.

Esta foto corresponde con un tramo dunha ruta de sendeirismo, a Ruta do "Foxo do Lobo" (http://sendereando.bitacoras.com/archivos/2006/04/19/ruta-foxo-do-lobo-en-cotobade), que comeza en Carballedo. É un percorrido espectacular entre muiños, camiños pedregosos, vellas casas de pedra, etc. onde parte do percorrido faise pola veira do río Almofrei. Á ruta púxoselle este nome xa que hai unha carballeira na que atopamos unha foxa que antes usaban para atrapa-lo lobo, a min persoalmente este lugar dame un pouco de medo, non me preguntedes porque, pero cada vez que vou danme arrepios.

Bueno nada máis por hoxe, tan só dicir que se este vran tedes a oportunidade non deixedes de facer esta camiñata.

Aquí van un par de páxinas para os que queiran coñecer un pouco mellor Cotobade.

http://www.concellodecotobade.org/

http://www.cotobade.com/

Exercicios resoltos?

2007-06-19T15:07:00.000+02:00

Estes días chegoume un correo con exercicios "resoltos" en exames por rapaces, non sei como os mestres lles puxeron un cero, merecían un 10 tan só polas ocurrencias!!jajaja

Deben pasa-lo pipa cando corrixen estas cousas...

Resposta do rapaz: El objeto no llega porque hay
un elefante en el medio

Ó final a culpa vai ser dos profes que non especifican nos enunciados o que realmente piden...jajaja

Mar no corazón

2007-06-19T00:02:00.000+02:00

Mañá non pode ser, pero o mar está preto, tan preto que está dentro de nós.
Neste momento lembro unhas palabras: Todo o que sube baixa, todo o bo remata, pero só é un intermedio, o mar segue aí, os arroaces,...

Mar no corazón

Tan fondo en nós,
dentro de nós o mar.

A súa luz azul.
A súa auga.

De golpe
unha vaga
vén e vaise
e deixa
na resaca
sinais de sal
na ribeira dos labios.

Estou estendido
en toda a dimensión esmeralda
e teño, forza poderosa,
enigmática presencia,
dentro de min, o mar.

Signo das vidas, diario naufraxio.

Como na area húmida
as pegadas dos pasos,
esluíndose as referencias,
entra a vida na néboa.

Pero eu estou nel,
el está en min.

Sinto o seu ouro azul,
o sol daquel verao,
o celme dos mellores anos.
A xuventude.
O mar no corazón.

X.L. Varcacel

Demasiado esforzo para días así...

2007-06-17T19:34:00.001+02:00

Ó final non puiden dar o último empuxón, o esforzo era demasiado cando caes para atrás sin poder evitalo, cando te sintes esclava dun virus, que en vez de ir perdendo forzas co paso dos días, vai gañando batalla tras batalla as miñas defensas, nunha loita que parece interminable. Si, fin de semana de reclusión, pero tirada na cama, sin forzas para nada, e por momentos parecía que ían ser superados os meus límites de aguante, pero cando estás soa na casa iso non se pode permitir, ¿porque quen te axuda a levantarte?. En momentos así daste conta que en realidade temos máis forzas das que moitas veces pensamos.
.
.
Agora que estou un pouco mellor poño un cachiño dun poema de Benedetti, A tientas:
.
.
Se retrocede con seguridad
pero se avanza a tientas
uno adelanta manos como un ciego
ciego imprudente por añadidura
pero lo absurdo es que no es ciego
y distingue el relámpago la lluvia
los rostros insepultos la ceniza
la sonrisa del necio las afrentas
un barrunto de pena en el espejo
la baranda oxidada con sus pájaros
la opaca incertidumbre de los otros
enfrentada a la propia incertidumbre
se avanza a tientas / lentamente
por lo común a contramano
de los convictos y confesos…

2007-06-16T13:28:00.000+02:00

Saratoga, gracias por presentarmos pequena (non en persoa,eh?). Unha canción fermosa a que me enviaches, pero esqueceuseche mencionar que Tete Novoa, o cantante, non ten desperdicio ningún, jajaja.

Deixo o enlace no que o grupo interpreta a canción "si amaneciera", non é un gran video pero a canción escoitase moi ben.

http://www.youtube.com/watch?v=WbxwQL_IDpE&mode=related&search=

Aprobeito e poño tamén un videoclip de Stravaganzza, que atopei de rebote, no que fan unha versión da canción "hijo de la luna" de mecano. Encantoume!!

http://www.youtube.com/watch?v=S6ayg5uWN4s&mode=related&search=

Achegase o fin

2007-06-15T22:39:00.000+02:00

Queda menos…o último esforzo, o último empuxón cando parece que xa se están a esgotar as forzas. A última fin de semana de encerro para despois disfrutar da festa de “despedida” e da noite de San Xoan que tanto me gusta, uns anos na praia e outros entre os veciños de Paraños rodeando a fogueira, esperando a que as chamas consuman a madeira e o moneco que penduramos no alto, para cando xa está pequeniña saltar tres veces por enriba do lume e con iso “espantar as bruxas” , “quitar o mal de ollo”… . Cando parece que todo rematou comezan as falcatruadas de pequenos e non tan pequenos, roubando as cancelas, carros, macetas,etc, bueno mais ben cambiando de sitio. ¿Qué farei este ano? Pois ainda non sei, iso si, faga o que faga, este ano ofrézome eu pra face-la queimada. Haberá que aprender o conxuro (saltarei algunhas frases...):

Mouchos, coruxas, sapos e bruxas.

Demos, trasgos e diaños,

espritos das nevoadas veigas.

Corvos, pintigas e meigas,

feitizos das menciñeiras.

Podres cañotas furadas,

fogar dos vermes e alimañas.

Lume das santas Compañas.

Mal de ollo, negros meigallos,

cheiro dos mortos, tronos e raios.

Ouveo do can, pregón da morte;

fuciño do sátiro e pé do coello.

Pecadora lingua da muller casada cun home vello.

Averno de Satán e Belcebú,

lume dos cadavres ardentes,

corpos mutilados dos indecentes,

peidos dos infernales cus,

muxido da mar embravescida.

Barriga inútil da muller solteira,

falar dos gatos que andan á xaneira,

guedella porca da cabra mal parida.

Con este fol, levantarei as chamas deste lume

que asemella ó do inferno

e fuxirán as meigas a cabalo das súas escobas,

índose bañar na praia das areas gordas.

¡Oíde, oíde! os ruxidos que dan

as que non poden deixar de queimarse no augoardente

quedando así purificadas.

E cando esta brebaxe baixe polas nosas gorxas,

quedaremos libres dos males da nosa alma e de todo embruxamento.

Forzas do Ar, Terra, Mar e Lume,a vós fago esta chamada:

Si é verdade que tedes máis poder que a humana xente,eiquí e agora,

facede que os espritos dos amigos que estean fóra,

participen con nós desta queimada.

No me arrepiento de nada

2007-06-14T23:42:00.000+02:00

Desde la mujer que soy,
a veces me da por contemplar
aquellas que pude haber sido;
las mujeres primorosas,
hacendosas, buenas esposas,
dechado de virtudes,
que deseara mi madre.
No sé por qué
la vida entera he pasado
rebelándome contra ellas.
Odio sus amenazas en mi cuerpo.
La culpa que sus vidas impecables,
por extraño maleficio,
me inspiran.
Reniego de sus buenos oficios;
de los llantos a escondidas del esposo,
del pudor de su desnudez
bajo la planchada y almidonada ropa interior.
Estas mujeres, sin embargo,
me miran desde el interior de los espejos,
levantan su dedo acusador
y, a veces, cedo a sus miradas de reproche
y quiero ganarme la aceptación universal,
ser la "niña buena", la "mujer decente"
la Gioconda irreprochable.
Sacarme diez en conducta
con el partido, el estado, las amistades,
mi familia, mis hijos y todos los demás seres
que abundantes pueblan este mundo nuestro.
En esta contradicción inevitable
entre lo que debió haber sido y lo que es,
he librado numerosas batallas mortales,
batallas a mordiscos de ellas contra mí
-ellas habitando en mí queriendo ser yo misma-
transgrediendo maternos mandamientos,
desgarro adolorida y a trompicones
a las mujeres internas
que, desde la infancia, me retuercen los ojos
porque no quepo en el molde perfecto de sus sueños,
porque me atrevo a ser esta loca, falible, tierna y vulnerable,
que se enamora como alma en pena
de causas justas, hombres hermosos,
y palabras juguetonas.
Porque, de adulta, me atreví a vivir la niñez vedada,
e hice el amor sobre escritorios
-en horas de oficina-
y rompí lazos inviolables
y me atreví a gozar
el cuerpo sano y sinuoso
con que los genes de todos mis ancestros
me dotaron.
No culpo a nadie. Más bien les agradezco los dones.
No me arrepiento de nada, como dijo la Edith Piaf.
Pero en los pozos oscuros en que me hundo,
cuando, en las mañanas, no más abrir los ojos,
siento las lágrimas pujando;
veo a esas otras mujeres esperando en el vestíbulo,
blandiendo condenas contra mi felicidad.
Impertérritas niñas buenas me circundan
y danzan sus canciones infantiles contra mí
contra esta mujer
hecha y derecha,
plena.
Esta mujer de pechos en pecho
y caderas anchas
que, por mi madre y contra ella,
me gusta ser.

Gioconda Belli

2007-06-13T20:10:00.000+02:00

Días de reclusión. Xa cansa de estudar, fago un descansiño para recuperar forzas, mentres escoito Astarot (a proa no ceo):

O mar arremete outra vez
doblega as nosas forzas
un paso en falso con el
e podenos levar.

A proa no ceo
e guia dun vello Cormoran

que en pouco tempo
comenza a voar.

Quen poidera ser asi
ceibe no vento
quen fora coma ti
voando no ceo azul.

Noites sen durmir
o sono vence un pouco mais
querme levar da qui
paciente ei de resistir.

Aprendendo dos celtas

2007-06-13T00:14:00.000+02:00

Fai uns días atopei pola casa un libro sobre os celtas que leera xa fai anos, Los celtas de Manuel Yánez Solana, o libro remata cun texto sobre o que o autor considera é a mensaxe que nos deixa o celta, persoalmente non creo que sexa exactamente así pero gustoume a refexión:

“Esta é a mensaxe que o celta nos deixa:
Non existen límites para a creación humana
cando se buscan os obxetivos xunto ó irmá,
o que comparte os nosos ideais e
é movido polas mesmas crenzas.
Pero convén levar ó carón un bo mestre,
o druida, que nos axude a ver o camiño a seguir.
Lóxicamente, aparecerán inimigos,
ós que se pode convencer coa palabra en lugar da violencia.
O que importa é ter a seguridade de que non estamos sos,
xa que o apoio do compañeiro ou a compañeira únese á natureza,
no que se pode atopar os medios os medios imprescindibles
para conseguir a plena superación.”